مقایسه اثربخشی آموزش فنون درمان مبتنی بر کیفیت زندگی و رفتار درمانی دیالکتیکی بر احساس تنهایی دانشجویان دختر دارای اعتیاد به گوشی های هوشمند

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی شبستر

چکیده

پژوهش حاضر با هدف مقایسة اثربخشی آموزش فنون درمان مبتنی بر کیفیت زندگی و رفتار درمانی دیالکتیکی بر احساس تنهایی دانشجویان دختر رشته روان‌شناسی مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز که دارای اعتیاد به گوشی‌های هوشمند بودند، انجام شد. در این مطالعة نیمه آزمایشی، پس از اجرای پرسشنامه ها، از بین دانشجویانی که نمرة آنان در مقیاس اعتیاد به گوشیهای هوشمند (SAS)، دو انحراف معیار و در مقیاس احساس تنهایی اشر و همکاران، یک انحراف معیار بالاتر از میانگین بود، 45 نفر به روش هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جایگزین شدند. تعداد افراد هر سه گروه 15 نفر بود. آزمودنی‌های گروه اول و دوم به مدت 8 جلسة دو ساعتی تحت آموزش فنون درمان مبتنی بر کیفیت زندگی و رفتار درمانی دیالکتیکی قرار گرفتند اما گروه کنترل، هیچ گونه آموزشی دریافت نکرد. در آخرین جلسه، مجدداً پرسشنامه‌ها در مورد هر سه گروه اجرا شد. پس از سه ماه از اجرای پس‌آزمون، مجدداً پرسشنامه احساس تنهایی در مورد تمام آزمودنی‌ها اجرا شد تا اثرات آموزش فنون، در طول زمان مشخص شود. نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیره نشان داد که آموزش فنون درمان مبتنی بر کیفیت زندگی در مقایسه با رفتار درمانی دیالکتیکی، بر کاهش احساس تنهایی موثر بوده است (01/0< P). همچنین نتایج تحلیل واریانس یک‌راهه نشان داد که اثربخشی آموزش فنون درمان مبتنی بر کیفیت زندگی در پیگیری سه ماهه نیز حفظ شده است (01/0< P). میتوان اظهار داشت آموزش فنون کیفیت زندگی منجر به کاهش احساس تنهایی شده

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Comparison of the Effectiveness of Quality of Life Therapy Techniques Training and Dialectical Behavioral Therapy on Loneliness among Female Undergraduate Students with Smartphones Addiction

نویسنده [English]

  • saeed najarpour ostadi
Member of faculty of Azad University, Shabestar branch
چکیده [English]

The purpose of this study was to compare the effectiveness of quality of life Therapy and dialectical behavior therapy training techniques on the loneliness of female undergraduate psychology students of Islamic Azad University, Tabriz Branch, who were addicted to smartphones. In this quasi-experimental study, after administering the questionnaires, among the students whose scores on the Smart Phone Addiction Scale (SAS) were two standard deviations and on the scale of loneliness of Asher et al one standard deviation was higher than the average, 45 people were purposefully selected and randomly assigned to two experimental groups and one control group. They were replaced in two experimental and one control group. The number of subjects in all three groups was 15. Subjects in the first and second groups received 8 sessions of two hours training on quality of life therapy and dialectical behavioral therapy on but the control group received no training. At the last session, the questionnaires were again administered to all three groups. After three months of post-test, a loneliness questionnaire was administered again to all subjects to determine the effects of training techniques over time. The results of univariate analysis of covariance showed that training in quality of life techniques based on dialectical behavior therapy was effective in reducing loneliness (p < 0/01). The results of one-way analysis of variance also showed that the effectiveness of quality of life therapy techniques training was maintained in 3-month follow-up (p < 0/01). it

کلیدواژه‌ها [English]

  • quality of Life therapy
  • dialectical behavioral therapy
  • Loneliness
  • smartphone addiction