دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 The Relationship of Vulnerable Narcissism, and Underdeveloped Defense Mechanism with Symptoms of Borderline Personality Disorder Mediated Empathy and Distress Tolerance رابطه خودشیفتگی آسیب‌پذیر و مکانیسم دفاعی رشدنیافته با نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی به واسطه همدلی و تحمل پریشانی 1 13 21600 10.22034/jmpr.2024.62025.6251 FA جلیل باباپور خیرالدین گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران تورج هاشمی نصرت‌آباد گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران خلیل اسماعیل پور گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران نسرین گنجه ای دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، پردیس بین المللی ارس، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران 0000-0002-0276-8852 Journal Article 2024 06 08 The aim of the current research was to investigate the relationship of vulnerable narcissism, underdeveloped defense mechanisms with symptoms of borderline personality disorder mediated empathy and distress tolerance. The research community was made up of female and male students University of Tabriz, from whom 340 people were selected as a sample by multi-stage cluster sampling method. The tools of this research included Vulnerable Narcissism Scale (PNI), Borderline Personality Disorder Scale (STB), Defense Styles (DSQ), Simmons and Gaher Distress Tolerance (2005), and Empathy Questionnaire. Data were analyzed by structural equation modeling using SPSS and Amos software. The findings showed that vulnerable narcissism and underdeveloped defense mechanism both directly and indirectly through the mediating role of empathy and distress tolerance have the ability to predict symptoms of borderline personality disorder. Therefore, the findings of this research can be used in planning educational programs and designing therapeutic interventions so that students are less exposed to the harms resulting from the symptoms of borderline personality disorder. تظاهر اصلی اختلال شخصیت مرزی، الگوی نافذ از بی‌ثباتی در روابط بین‌فردی، خودانگاره، عواطف و تکانشگری بارز است. هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه خودشیفتگی آسیب‌پذیر، مکانیسم‌های دفاعی رشدنیافته با نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی به واسطه همدلی و تحمل پریشانی بود. جامعه پژوهش را دانشجویان دختر و پسر دانشگاه تبریز تشکیل دادند که از بین آنها با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای، 340 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل خودشیفتگی مرضی پینکوس و همکاران (2009)، مقیاس اختلال شخصیت مرزی کلاریچ و بروکس (1984)، پرسشنامه سبک‌های دفاعی (اندروز، سینگ و باند، 1993)، تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) و پرسشنامه همدلی جولیف و فارینگتون (2006) بود. داده‌ها از روش مدل‌یابی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم‌افزار SPSS-25 و Amos-24 تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد ‌اثر مستقیم متغیرهای خودشیفتگی آسیب‌پذیر و مکانیسم دفاعی رشدنیافته بر نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی معنی‌دار است. اثر مستقیم متغیر‌های خودشیفتگی آسیب‌پذیر و مکانیسم دفاعی رشدنیافته بر همدلی و تحمل پریشانی معنی‌دار است. همچنین، خودشیفتگی آسیب‌پذیر و مکانیسم دفاعی رشدنیافته به صورت غیرمستقیم از طریق نقش میانجی همدلی و تحمل پریشانی توانایی پیش‌بینی نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی را دارند. لذا یافته‌های این پژوهش می‌تواند درطرح ریزی برنامه‌های آموزشی و طراحی مداخلات درمانی مورد استفاده قرار گیرد تا دانشجویان کمتر در معرض آسیب‌های حاصل از نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی قرار گیرند. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21600_19eca67f70f90fe25a220be554ca3966.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 The Effectiveness of Compassion-Focused Therapy on Chronic Fatigue, Failure and Resilience in Mothers of Children with Leukemia اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر خستگی مزمن، احساس شکست و تاب‌آوری در مادران کودکان مبتلا به سرطان خون 14 26 21601 10.22034/jmpr.2026.51477.4925 FA شادی ولی زاده دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران علی خادمی گروه روان‌شناسی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران مجید محمدعلیلو گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران عظیم مهرور دانشگاه علوم پزشکی ارتش، تهران، ایران Journal Article 2022 05 07 The aim of this study was to examine the effectiveness of compassion-focused therapy on chronic fatigue, failure and resilience in mothers of children with leukemia. This research was conducted in a quasi-experimental manner with a pretest-posttest design with an experimental group and a control group. The statistical population of the study was all mothers with children with cancer in Tehran province in 2020. Using purposive sampling method, a sample of 24 people was selected, 12 in the first experimental group and 12 in the control group were located. The Falman et al. (2013) Fatigue Questionnaire, Connor & Davidson Resilience Questionnaire (2003), Beck Disappointment Questionnaire (1974), and the Gilbert and Allen Feeling Feelings (1998) were completed. The experimental group then received compassion-focused treatment sessions for eight 90-minute sessions once a week, during which time the control group completed their daily routine. Multivariate analysis of covariance was used to analyze the research data. The results showed that compassion-focused treatment has an effect on chronic fatigue, failure and resilience of mothers with children with leukemia. In fact, compassion-focused therapy reduces chronic fatigue and feelings of failure and increases their resilience. Therefore, attention to compassion-focused treatment plays an important role in the health aspects of mothers with children with cancer. هدف پژوهش حاضر اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر خستگی مزمن، احساس شکست و تاب‌آوری در مادران کودکان مبتلا به سرطان خون بود. این پژوهش به شیوه نیمه‌آزمایش‌ و از نوع طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه آزمایش و گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری پژوهش را تمامی مادران دارای فرزند مبتلا به سرطان استان تهران در سال 1399 تشکیل دادند که با استفاده از روش نمونه‌‎گیری هدفمند نمونه‌ای به حجم 24 نفر انتخاب شد که12 نفر در گروه آزمایش اول و 12 نفر در گروه کنترل قرار گرفتند. پرسشنامه خستگی فالمن و همکاران (2013)، تاب‌آوری کانر و دیویدسون (2003)، ناامیدی بک (1974) و احساس شکست گیلبرت و آلن (1998) تکمیل شد. سپس گروه‎ آزمایش جلسات درمان متمرکز بر شفقت را به مدت هشت جلسه 90 دقیقه‌ای و هر هفته یک‌بار دریافت نمودند و در این مدت گروه کنترل برنامه عادی روزانه خود را گذراندند. برای تحلیل داده‌های پژوهش از تحلیل کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که درمان متمرکز بر شفقت بر خستگی مزمن، احساس شکست و تاب‌آوری مادران دارای کودک مبتلا به سرطان خون تأثیر دارد. درواقع درمان متمرکز بر شفقت باعث کاهش خستگی مزمن و احساس شکست شده و میزان تاب‌آوری آن‌ها را افزایش می‌دهد. بنابراین توجه به درمان متمرکز بر شفقت نقش مهمی در جنبه‌های سلامتی مادران دارای کودک مبتلا به سرطان دارد.   https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21601_6ea638581ec16427d7b1ef43f0a5c4f0.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Obstacles to Marriage from the Students' Perspective: A Phenomenological Study on Youth موانع ازدواج از دیدگاه دانشجویان: پژوهشی پدیدارشناختی در حوزه جوانان 27 43 21602 10.22034/jmpr.2024.62921.6331 FA شهروز نعمتی گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران الهه محمودی دانشجوی دکتری، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2024 08 11 One of the developmental tasks in youth is marriage and starting a family. In the same vein, romantic experiences are important sources of emotional connection, contributing to develope a positive self-esteem and greater social integration. Establishing and maintaining successful romantic relationships can have significant implications for later stages in life. It has been described as aiding individuals' mental and physical well-being, thus contributing to their overall welfare—the present study aimed to explore the obstacles of marriage from the perspective of university students. The research design was qualitative phenomenological. The study population consisted of all students at Tabriz University in the academic year 2024, who were purposefully selected as a sample. Quasi-structured interviews were conducted with 22 students from this group until theoretical saturation was reached. Data analysis using the Colaizzi method and identifying main and sub-themes revealed that obstacles of marriage include 5 main themes: economic factors, socio-cultural factors, psychological factors, physical characteristics, and educational factors. Based on these findings, Universities and policymakers should address challenges in student relationships by supporting them in overcoming obstacles. Implementing programs to promote emotional intelligence can empower students to make informed decisions, fostering a culture of inclusivity and support for student well-being and success. یکی از تکالیف تحولی در دوره جوانی، ازدواج و تشکیل خانواده است. در این راستا تجربیات عاشقانه منابع مهم پیوند عاطفی هستند و به رشد یک خودپنداره مثبت و یکپارچگی اجتماعی بیشتر کمک می‌کنند. برقراری و حفظ موفقیت‌آمیز روابط عاشقانه می‌تواند پیامدهای مهمی در مراحل بعدی زندگی داشته باشد و به عنوان کمک به سلامت روانی و جسمی افراد و در نتیجه به رفاه آنها توصیف شده است. در این راستا هدف پژوهش حاضر مطالعۀ موانع ازدواج از دیدگاه دانشجویان بود. طرح پژوهش از نوع کیفی پدیدارشناختی بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه تبریز در سال تحصیلی 1403 بود که به صورت نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. مصاحبۀ نیمه‌ساختاریافته با 22 نفر از این گروه از دانشجویان تا رسیدن به مرحله اشباع نظری انجام گرفت. تحلیل داده‌ها با روش کلایزی و مشخص کردن مضامین اصلی و فرعی نشان داد که موانع ازدواج، شامل 5 مقوله اصلی عوامل اقتصادی، عوامل اجتماعی-فرهنگی، عوامل روان‌شناختی، ویژگی‌های جسمانی و عوامل تحصیلی است. بر پایۀ این یافته‌ها دانشگاه ها و سیاست گذاران باید با حمایت از دانشجویان در غلبه بر موانع، به چالش‌های موجود در روابط دانشجویی بپردازند. اجرای برنامه‌های ارتقای هوش هیجانی می‌تواند آن‌ها را برای تصمیم‌گیری آگاهانه توانمند کند، فرهنگ فراگیری و حمایت از رفاه و موفقیت دانشجو را تقویت کند. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21602_14f01c806cd959c8e38036fe7b64e2c5.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 The Structural Relationship of Adverse Childhood Experiences and Pain Catastrophizing Tendency in Patient with Migraine by the Mediation of Depression and Anxiety روابط ساختاری تجارب ناخوشایند دوره کودکی و فاجعه‌سازی درد در افراد مبتلا به میگرن با میانجی‌گری افسردگی و اضطراب 44 55 21603 10.22034/jmpr.2025.67935.6723 FA فرشته میرمحمدی دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران فخرالسادات قریشی راد گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران عزت اله احمدی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران حسن بافنده قراملکی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران Journal Article 2025 08 11 The present study aimed to investigate the structural relationship between adverse childhood experiences and pain catastrophizing in individuals with migraine, with depression and anxiety serving as mediating variables. This research employed a correlational design within the framework of structural equation modeling (SEM). The study population consisted of migraine patients aged 20 to 30 who sought treatment at pain clinics in Mashhad during 2024–2025. A total of 204 participants, all of whom had been clinically diagnosed with migraine by a board-certified neurologist and provided informed consent, were selected through purposive sampling. The research instruments included the Pain Catastrophizing Scale (Sullivan et al., 1995), the Adverse Childhood Experiences Questionnaire (Dong et al., 2004), the Beck Depression Inventory-II (1996), and the Beck Anxiety Inventory (1988). Data analysis was conducted using SPSS and AMOS software. The findings revealed that adverse childhood experiences exerted a statistically significant indirect effect on pain catastrophizing through depression (P < 0.01); however, the mediating effect of anxiety was not significant. Among the mediators, depression demonstrated the strongest effect, with a path coefficient of 0.531. These results underscore the critical role of early-life adversity and negative emotional states—particularly depression—in shaping pain perception and pain catastrophizing among migraine patients. هدف از این پژوهش بررسی رابطه ساختاری تجارب ناخوشایند دوران کودکی و فاجعه‌سازی درد در افراد مبتلا به میگرن با میانجی‌گری افسردگی و اضطراب بود. روش پژوهش همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به میگرن 20 تا 30 ساله مراجعه‌کننده به کلینیک‌های درد مشهد در سال 1403-1404 بود. حجم نمونه 204 نفر از بیمارانی بود که تشخیص میگرن توسط پزشک متخصص مغز و اعصاب دریافت کرده و داوطلبانه برای شرکت در پژوهش رضایت داشتند. این افراد به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه فاجعه‌سازی درد سالیوان و همکاران (1995)، پرسشنامه تجارب نامطلوب دوران کودکی دانگ و همکاران (2004)، مقیاس افسردگی بک (1996) و مقیاس اضطراب بک (1988) بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تجارب ناخوشایند دوران کودکی از طریق افسردگی تأثیر معناداری بر فاجعه‌سازی درد دارد (0/01>p)، اما این تأثیر از طریق اضطراب معنادار نبود. همچنین، افسردگی با ضریب مسیر 0/531 بیشترین تأثیر را در میانجی‌گری داشت. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که تجارب اولیه زندگی و حالات عاطفی منفی، به‌ویژه افسردگی، نقش مهمی در ادراک درد و فاجعه‌سازی آن در بیماران مبتلا به میگرن ایفا می‌کنند. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21603_9ba78010bbc56bd880e20fee5ad1e289.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Model Evaluation of Marital Covert Aggression Based on Forgiveness and Close Experience Relationships with the Mediating Role of Perceived Stress in Married Women مدل‌یابی پرخاشگری پنهان زناشویی بر اساس بخشش و تجربه روابط نزدیک با نقش میانجی‌گری استرس ادراک‌شده در زنان متأهل 56 70 21606 10.22034/jmpr.2025.68346.6744 FA باهره ثمین دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی، واحد بندر عباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر عباس، ایران نوشین تقی نژاد گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی، واحد بندر عباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر عباس، ایران اسماعیل اسدپور گروه مشاوره، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-2516-6635 Journal Article 2025 08 09 The objective of present study was the structural modeling of marital covert aggression based on forgiveness and close experience relationships (avoidant and anxious attachment) with the mediating role of perceived stress in married women. The research is applicative and the research method was correlational through structural equations modeling. The statistical population of this study included married women referring to counseling centers in Tehran in 2024. Among the statistical population, 338 people were selected by convenience sampling method. The research tools included Marital Covert Aggression Questionnaire (MCAQ), Forgiveness Questionnaire (FQ), Experience in Close Relationship Questionnaire (ECRQ) and Perceived Stress Questionnaire (PSQ). The results also showed that the total path coefficient (sum of direct and indirect path coefficients) between forgiveness and marital covert aggression (p=0.001, β=-0.192) and perceived stress (p=0.001, β=-0.19) was negative and significant. In addition, the path coefficient between perceived stress and marital covert aggression (p=0.001, β=0.326) was positive and significant. Another finding was that the total path coefficient (sum of direct and indirect path coefficients) between the experience of close relationships (avoidant attachment) and marital covert aggression (p=0.001, β=0.254) and perceived stress (p=0.001, β=0.185) was positive and significant. The results also indicated that the total path coefficient (sum of direct and indirect path coefficients) between the experience of close relationships (anxious attachment) with marital covert aggression (p=0.001, β=0.274) and perceived stress (p=0.001, β=0.272) was positive and significant. Finally, the results showed that the indirect path coefficient between forgiveness, avoidant attachment, anxious attachment and marital covert aggression was significant. هدف پژوهش حاضر، مدل‌یابی پرخاشگری پنهان زناشویی بر اساس بخشش و تجربه روابط نزدیک (دلبستگی اجتنابی و اضطرابی) با نقش میانجی استرس ادراک‌شده در زنان متأهل بود. پژوهش از نوع کاربردی و روش پژوهش همبستگی به شیوه‌ مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش، شامل زنان متأهل مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال 1403 بود. از بین جامعه آماری 338 نفر به شیوه نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پرخاشگری پنهان رابطه‌ای (MCAQ)، پرسشنامه بخشش (FQ)، پرسشنامه تجربه روابط نزدیک (ECRQ) و پرسشنامه استرس ادراک‌شده (PSQ) بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری، به وسیله نرم‌افزار SPSS و Amos ویرایش 23 صورت گرفت. نتایج نشان داد که مدل ساختاری پژوهش با داده‌های گردآوری شده برازش دارد. همچنین نتایج نشان داد ضریب مسیر کل (مجموع ضرایب مسیر مستقیم و غیرمستقیم) بین بخشش با پرخاشگری پنهان زناشویی (p=0/001, β=-0/192) و استرس ادراک‌شده (p=0/001, β=-0/19) منفی و معنادار بود. علاوه بر این ضریب مسیر بین استرس ادراک‌شده با پرخاشگری پنهان زناشویی (p=0/001, β=0/326) مثبت و معنادار بود. یافته دیگر این بود که ضریب مسیر کل (مجموع ضرایب مسیر مستقیم و غیرمستقیم) بین تجربه روابط نزدیک (دلبستگی اجتنابی) با پرخاشگری پنهان زناشویی (p=0/001, β=0/254) و استرس ادراک‌شده (p=0/001, β=0/185) مثبت و معنادار است. همچنین نتایج بیانگر آن بود که ضریب مسیر کل (مجموع ضرایب مسیر مستقیم و غیرمستقیم) بین تجربه روابط نزدیک (دلبستگی اضطرابی) با پرخاشگری پنهان زناشویی (p=0/001, β=0/274) و استرس ادراک‌شده (p=0/001, β=0/272) مثبت و معنادار است. در نهایت نتایج نشان داد ضریب مسیر غیرمستقیم بین بخشش، دلبستگی اجتنابی، دلبستگی اضطرابی با پرخاشگری پنهان زناشویی معنادار بود. بر این اساس چنین نتیجه‌گیری شد که استرس ادراک‌شده به صورت معنادار رابطه بین بخشش، دلبستگی اجتنابی، دلبستگی اضطرابی با پرخاشگری پنهان زناشویی در زنان متاهل را میانجیگری می‌کند. باتوجه‌به نتایج پژوهش حاضر می‌توان گفت استرس نقشی مخرب در ایجاد پرخاشگری پنهان زناشویی همچنین تخریب روابط زناشویی دارد. بر این اساس می‌توان با بکارگیری درمان‌های روان‌شناختی مناسب و با کاهش استرس ادراک‌شده زنان، از میزان آسیب‌های زناشویی آنان کاست.  https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21606_3d7a3db338d4825a0c172e9f4c45517c.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Comparing the Effectiveness of the Intolerance of Uncertainty Therapy and Emotion-Oriented Therapy Based on Compassion on Psychological Coherence, Resilience and Distress Tolerance in Divorcing Women مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی و درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت بر انسجام روانی، تاب‌آوری و تحمل پریشانی در زنان در معرض طلاق 71 88 21609 10.22034/jmpr.2025.69277.6827 FA ساناز حیدری دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران 0000-0003-4589-0871 فائزه جهان گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران نعمت ستوده اصل گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران داریوش مهرافزون گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2025 09 22 The research question of this study is: What is the difference in the effectiveness of Intolerance of Uncertainty Therapy and CEmotion-Oriented Therapy Based on Compassion on psychological coherence, resilience, and distress tolerance among women at risk of divorce? Based on the objective, the research methodology was applied. From the perspective of data collection, the study employed a quantitative approach and a quasi-experimental design, specifically a pre-test, post-test design with a control group, followed by a 2-month follow-up period. The statistical population consisted of all women at risk of divorce who sought consultation at psychological service centers in Tehran’s Districts 1, 2, and 11 during the years 2023–2024. The participants completed the Psychological Coherence Questionnaire (SCQ) by Flensborg-Madsen et al. (2006), the Resilience Scale (RISC) by Connor & Davidson (2003), and the Distress Tolerance Scale (DTS) by Simons & Gaher (2005). Results indicated that Emotion-Oriented Therapy Based on Compassion was more effective than Intolerance of Uncertainty Therapy in improving psychological coherence, resilience, and distress tolerance. Consequently, the main hypothesis—that there is a difference in the effectiveness of these two approaches on psychological coherence, resilience, and distress tolerance among women at risk of divorce—was confirmed.<br />Based on the research findings, it can be concluded that Emotion-Oriented Therapy Based on Compassion demonstrates greater efficacy compared to Intolerance of Uncertainty Therapy in improving distress tolerance, psychological coherence, and resilience among women at risk of divorce. طلاق پدیده‌ای چندعاملی است که می‌تواند آسیب‌های شناختی، هیجانی، اجتماعی و روانشناختی بسیاری را برای زوجین در پی داشته باشد. هدف پژوهش مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی و درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت بر انسجام روانی، تاب‌آوری و تحمل پریشانی در زنان در معرض طلاق بود. روش پژوهش بر مبنای هدف، کاربردی و از منظر گردآوری داده‌ها جزء تحقیقات کمی و از نوع نیمه‌آزمایشی، با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه کنترل همراه با پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان در معرض طلاق مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر تهران در محدوده سال 1403-1402 بودند. تعداد نمونه 45 نفر که در سه گروه درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی، گروه درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت و گروه کنترل تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های انسجام روانی (SCQ) فلنسبرگ-مدسن و همکاران (2006)، مقیاس تاب‌آوری (RISC) کانر و دیویدسون (2003) و مقیاس تحمل پریشانی (DTS) سیمونز و گاهر (2005) را تکمیل کردند.گروه آزمایش اول تحت 10جلسه درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی و گروه آزمایش دوم تحت 10جلسه درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت و در نهایت گروه کنترل هیچ‌گونه آموزشی دریافت نکرد. بعد از اتمام جلسات آموزشی از هر سه گروه در شرایط یکسان پس‌آزمون و بعد از مدت 60 روز مرحله پیگیری به عمل آمد. داده‌ها با روش تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و با نرم‌افزار SPSS نسخه 28 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که میانگین متغیر‌های پژوهش در گروه درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت (در پس‌آزمون و پیگیری) در مقایسه با گروه کنترل بیشتر ازگروه درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی است و این تفاوت معنادار بود (0/05>p). با توجه به یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت اثربخشی بیشتری نسبت به درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی بر تحمل پریشانی دارد. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21609_f6ff1064e291beb61ee33e4536f1e7fa.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Investigating the Effectiveness of a Community-Based Rehabilitation Service Package Training on the Quality of Life of the Elderly بررسی اثربخشی آموزش بسته خدمات توانبخشی محله‌محور بر کیفیت زندگی سالمندان 89 102 21610 10.22034/jmpr.2026.68586.6766 FA محمد عاشوری گروه روان‌شناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران پژمان پورشبانان معاون توانبخشی سازمان بهزیستی استان اصفهان، اصفهان، ایران مهرشید دانادل دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2025 08 15 This research aimed to investigate the effectiveness of a community-based rehabilitation service package training on the quality of life of the elderly. The research method was quasi-experimental with a pre-test, post-test design with a control group. The statistical population included all elderly people in Isfahan city. The research sample included 45 elderly people from Kolbeh Noor and Ranginkaman Sepid elderly training and rehabilitation centers who were selected by the convenience sampling method and randomly replaced in an experimental group of 22 and a control group of 23. The intervention was carried out in eight sessions 60 minute for the experimental group, while the control group did not receive this training. The research tool included the World Health Organization Quality of Life-Old module (WHOQOL-OLD). Data were analyzed with the statistical method of univariate and multivariate analysis of covariance. The results showed that the community-based rehabilitation service package training had a positive and significant effect on the quality of life and its subscales (sensory functioning, autonomy, past, present, and future activities, social participation, concerns about death and dying, and the ability to establish intimate relationships) in the elderly. The findings provide useful information related community-based rehabilitation service package training to these people. Therefore, specialists and psychologists can use community-based rehabilitation service package training to improve quality of life of the elderly. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش بسته خدمات توانبخشی محله‌محور بر کیفیت زندگی سالمندان انجام شد. روش پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان شهر اصفهان بود. نمونه پژوهش شامل 45 سالمند از مراکز آموزشی و توانبخشی سالمندان کلبه نور و رنگین‌کمان سپید بود که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در یک گروه آزمایش 22 نفری و یک گروه کنترل 23 نفری جایگزین شدند. مداخله در 8 جلسه 60 دقیقه‌ای برای گروه آزمایش اجرا شد در حالی که گروه کنترل این آموزش را دریافت نکردند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی، نسخه سالمندان می‌شد. داده‌ها با روش آماری تحلیل کوواریانس تک‌متغیری و چندمتغیری تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش بسته خدمات توانبخشی محله‌محور بر کیفیت زندگی و خرده‌مقیاس‌های آن (عملکرد حسی، خودمختاری، فعالیت‌های گذشته، حال و آینده، مشارکت اجتماعی، نگرانی درباره مرگ و مردن، و توانایی برقراری روابط صمیمانه) در سالمندان تاثیر مثبت و معناداری داشت. یافته‌ها اطلاعات مفیدی را در ارتباط با آموزش بسته خدمات توانبخشی محله‌محور فراهم می‌کند. بنابراین، متخصصان و روانشناسان می‌توانند برای بهبود کیفیت زندگی سالمندان از بسته خدمات توانبخشی محله‌محور استفاده کنند. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21610_487304336ab09a2f994393d811a86fdd.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Impact of Lumosity Games on Working Memory and Attention in University Students تأثیر بازی‌های لوموسیتی بر حافظه کاری و توجه دانشجویان 103 116 21611 10.22034/jmpr.2025.70048.6883 FA چنگیز رحیمی طاقانکی گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران نسیم نظری گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران محمدرضا خاضعی گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران Journal Article 2025 11 08 Digital cognitive training tools have gained attention for their potential to enhance core cognitive functions such as working memory and selective attention. Although findings remain mixed, evidence indicates that structured game-based programs may improve executive functioning and attentional control. Lumosity is widely used, yet research on its cognitive effects among Iranian university students is limited. This study examined the immediate and sustained effects of Lumosity games on working memory and selective attention. This applied study used a quasi-experimental pretest–posttest design with a three-month follow-up and an active control group. Thirty students from the University of Shiraz were selected through convenience sampling and assigned to experimental and control groups (15 each). Working memory was measured using the Letter–Number Sequencing Test, and selective attention was assessed using the Trail Making Test Part B. The experimental group completed 14 days of Lumosity training. Data were analyzed using ANCOVA and MANCOVA at p < .05. After adjusting for pretest scores, the experimental group showed significantly higher working memory performance and faster completion times on selective attention tasks compared to the control group. At three-month follow-up, selective attention improvements persisted, while working memory gains slightly declined yet remained above baseline. Findings indicate that Lumosity training can enhance working memory and selective attention in university students, with attentional gains showing greater long-term stability. Digital cognitive games may serve as an effective supplementary tool for improving cognitive readiness in academic contexts. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر بازی‌های شناختی نرم‌افزار لوموسیتی بر حافظه کاری و توجه دانشجویان انجام شد. این مطالعه به روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری سه‌ماهه انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شیراز در سال تحصیلی 1403-1404 بود که از میان آن‌ها 26 دانشجوی واجد ملاک‌های ورود، به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و با گمارش غیرتصادفی در دو گروه کنترل (14 نفر) و آزمایش (12 نفر) جای گرفتند. گروه آزمایش به مدت ۱4 روز سه بازی شناختی از نرم‌افزار لوموسیتی را انجام دادند، درحالی‌که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. پس از اتمام مداخله، پس‌آزمون برگزار شد و سه ماه بعد مرحله پیگیری انجام گرفت. ابزارهای پژوهش شامل آزمون ردیابی (ریا، 1938) و توالی ارقام و حروف (وکسلر، ۱۹۹۷) بود. در نهایت داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تک‌متغیری مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. پس از تجزیه‌وتحلیل، نتایج نشان داد که میانگین نمرات حافظه کاری و توجه انتخابی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل به‌طور معنی‌داری افزایش یافته است (0/05<p). همچنین، تأثیر این بازی‌ها در مرحله پیگیری به‌ویژه از نظر توجه انتخابی، پایدار بود. مطابق با پژوهش حاضر بازی‌های شناختی دیجیتال می‌توانند ابزار مؤثری برای بهبود عملکردهای شناختی باشند و استفاده از آن‌ها در برنامه‌های آموزشی و توان‌بخشی شناختی توصیه می‌شود. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21611_019e7432b64ce5c18d0764eeb1c18fc5.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Comparison of the Effectiveness of Cognitive-Behavioral Therapy and Emotion-Focused Therapy on Suicidal Ideation in Adolescents Covered by the Welfare Organization مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری و درمان هیجان‌مدار بر افکار خودکشی نوجوانان تحت پوشش اداره بهزیستی 117 130 21612 10.22034/jmpr.2025.70397.6902 FA مصطفی بهرامی مقدم دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران کریم افشاری نیا گروه روان‌شناسی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران سعیده سادات حسینی گروه روان‌شناسی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران آزیتا چهری گروه روان‌شناسی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران Journal Article 2025 11 25 The purpose of this study was to compare the effectiveness of cognitive-behavioral therapy and emotion-focused therapy on suicidal ideation of adolescent under welfare Nourabad city. This quasi-experimental study was conducted with a pretest-posttest design with control group and two-month follow-up. The statistical population of the research was all adolescent under welfare Nourabad city in year 2025. Then the number of 60 adolescent were randomly divided into two groups, including an cognitive-behavioral therapy group (20 adolescent ), emotion-focused therapy group (20 adolescent ) and a control group (20 adolescent ). Then the first experimental group underwent eight sessions of 90-minute cognitive-behavioral therapy and the second experimental group underwent eight sessions of 90-minute emotion-focused therapy. To collect data, Beck scale for suicidal ideation (BSSI) of Beck (1979) was used. Analysis of variance with repeated measures and Bonferroni post hoc test was used for data analysis. The data analysis software was SPSS version 29. The results showed that both interventions had a significant effect on suicidal ideation (p<0.05). In addition, the results of Bonferroni post hoc test showed that emotion-focused therapy is more effective than cognitive-behavioral therapy on suicidal ideation (p<0.05). Based on the results of the present study, it can be said that cognitive-behavioral therapy and emotion-focused therapy can be used as a treatment method on suicidal ideation in adolescent and the priority of use in suicidal ideation of adolescent under welfare is with emotion-focused therapy. هدف از این پژوهش مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری و درمان هیجان‌مدار بر افکار خودکشی نوجوانان تحت پوشش اداره بهزیستی بود. روش پژوهش، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش نوجوانان دختر تحت پوشش اداره بهزیستی شهرستان نورآباد لرستان در سال 1404 بودند. تعداد 60 نوجوان دختر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و این تعداد سپس به شیوه تصادفی ساده در 3 گروه درمان شناختی-رفتاری (20 نفر)، درمان هیجان‏‌مدار (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) جایگزین شدند. سپس گروه‌ آزمایش اول تحت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای درمان شناختی-رفتاری و گروه آزمایش دوم تحت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای درمان هیجان‏‌مدار قرار گرفتند. در این پژوهش از مقیاس افکار خودکشی (BSSI) بک و همکاران (1979) برای گردآوری داده‌ها استفاده شد. روش آماری تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر، آزمون تعقیبی بن‏فرونی و نرم‌افزار SPSS نسخه 29 بود. نتایج نشان داد هر دو مداخله در مرحله پس‌آزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر کاهش افکار خودکشی داشته است (0/05>p). نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که درمان هیجان‌مدار اثربخشی بیشتری نسبت به درمان شناختی-رفتاری بر کاهش افکار خودکشی داشته است (0/05>p). می‌توان نتیجه‌گیری کرد که درمان شناختی-رفتاری و درمان هیجان‏‌مدار می‏‌توانند به عنوان شیوه‏‌های درمانی مناسب برای کاهش افکار خودکشی در نوجوانان دختر تحت پوشش بهزیستی به کار برده شوند و تقدم استفاده با درمان هیجان‌مدار است. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21612_c869a2b54ae0ee89bb9c6392760d7596.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Comparison of the Effectiveness of Self-Affirmation Training and Positive Psychology Training on Academic Well-Being and Academic Engagement of Male High School Students مقایسه اثربخشی روش آموزش تأیید خود و آموزش مثبت‌نگر بر بهزیستی تحصیلی و التزام تحصیلی دانش‌آموزان 131 147 21613 10.22034/jmpr.2026.68664.6774 FA امین کامیاب دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره، گروه روان‌شناسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران مجتبی محمدی جلالی فراهانی گروه آموزش روان‌شناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان‌، تهران، ایران امین کرایی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران کوروش گودرزی گروه روان‌شناسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران Journal Article 2025 08 16 The aim of the present study was to compare the effectiveness of self-affirmation training and positive psychology training on academic well-being and academic engagement among students. The research design was quasi-experimental with a pretest–posttest and control group. The statistical population consisted of all male secondary school students in Dargaz in 2025 who had experienced academic failure. A total of 60 students were selected using purposive sampling and were randomly assigned to three groups: self-affirmation training, positive psychology training, and a control group. The training programs were implemented over a specified period, and data were collected using the Academic Well-being Questionnaire (Tomiinien-Soini et al., 2012) and the Academic Engagement Scale (Tynjälä, 2009). Data were analyzed using repeated measures ANOVA and Bonferroni post-hoc test. The results showed that both the self-affirmation training program and the positive psychology training program significantly improved students’ academic well-being and academic engagement compared to the control group (p < 0.05). However, positive psychology training demonstrated greater effectiveness in enhancing academic well-being and academic engagement. These improvements were also maintained in the follow-up phase, indicating the long-term benefits of these interventions. Overall, the findings suggest that integrating positive psychology principles into educational settings can enhance students’ motivation, resilience, and academic performance. هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی روش آموزش تایید خود و آموزش مثبت‌نگر بر بهزیستی تحصیلی و التزام تحصیلی دانش‌آموزان بود. طرح این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان پسر مقطع متوسطه در شهرستان درگز در سال 1404 بوده که شکست تحصیلی را تجربه کرده بودند. تعداد ۶۰ دانش‌آموز به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه آموزش خودتأییدی، آموزش روان‌شناسی مثبت و گروه گواه قرار گرفتند. برنامه‌های آموزشی طی یک دوره مشخص اجرا شد و داده‌ها از طریق پرسشنامه بهزیستی تحصیلی (تومینین سوینی و همکاران، 2012) و التزام تحصیلی (تینیو، 2009) جمع‌آوری شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام گرفت. نتایج نشان داد که هر دو روش برنامه آموزش خودتأییدی و برنامه آموزش مثبت‌نگر به‌طور معناداری بهزیستی تحصیلی و التزام تحصیلی دانش‌آموزان را در مقایسه با گروه گواه بهبود بخشیدند (0/05 >p). با این‌حال، آموزش روان‌شناسی مثبت اثربخشی بیشتری در افزایش بهزیستی تحصیلی و التزام تحصیلی داشت. این بهبودها در مرحله پیگیری نیز حفظ شدند که نشان‌دهنده مزایای بلندمدت این مداخلات است. یافته‌ها نشان داد که ادغام اصول روان‌شناسی مثبت در محیط‌های آموزشی می‌تواند انگیزه، تاب‌آوری و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان را بهبود بخشد. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21613_795b65b5331b638f14d456607ab9c30d.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Comparing the Effectiveness of Schema Therapy and Cognitive-Behavioral Therapy on Psychological Distress and Forgiveness of Divorced Women Affected by Marital Infidelity مقایسه طرحواره درمانی با درمان شناختی-رفتاری بر پریشانی روان‌شناختی و بخشودگی زنان مطلقه آسیب‌دیده از خیانت زناشویی 148 165 21614 10.22034/jmpr.2026.68688.6775 FA سید شهراد هاشمی فشارکی کارشناس ارشد، گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0009-0002-7310-3433 مهدیه صالحی گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2025 08 16 This study aimed to compare the effectiveness of schema therapy and cognitive-behavioral therapy on psychological distress and forgiveness of divorced women affected by marital infidelity. This quasi-experimental study employed a pretest–posttest design with a control group and a 2-month follow-up. The statistical population of the research consisted of all divorced women affected by marital infidelity attending the Fasle Zendegi clinic in Tehran in the winter of 2025. A total of 45 women were randomly divided into 3 groups (15 women in each group). The first experimental group then underwent 10 sessions of 90-minute schema therapy, and the second experimental group underwent 8 sessions of 90-minute cognitive-behavioral therapy. Data was collected using the Kessler psychological distress scale (K10) of Kessler and et al. (2003) and Heartland forgiveness scale (HFS) of Thompson et al. (2005).  Analysis of variance with repeated measures and Bonferroni post hoc test was used for data analysis. The data analysis software was SPSS version 29. The results showed that both interventions had a significant effect on psychological distress and forgiveness (p<0.05). In addition, the results of Bonferroni post hoc test showed that schema therapy is more effective than cognitive-behavioral therapy on psychological distress and forgiveness (p<0.05). Based on the results of the present study, it can be said that schema therapy and cognitive-behavioral therapy can be used as a treatment method to on psychological distress and forgiveness of divorced women affected by marital infidelity and priority of use in reduction psychological distress and forgiveness of divorced women affected by marital infidelity is with schema therapy. هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه طرحواره درمانی و درمان شناختی-رفتاری بر پریشانی روان‌شناختی و بخشودگی زنان مطلقه آسیب‌دیده از خیانت زناشویی بود. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش کلیه زنان مطلقه آسیب‌دیده از خیانت زناشویی مراجعه‌کننده به کلینیک مشاوره فصل زندگی شهر تهران در زمستان سال 1403 بودند. 45 زن به صورت تصادفی ساده در 3 گروه (هر گروه 15 زن) قرار گرفتند. سپس گروه آزمایش اول تحت 10 جلسه 90 دقیقه‌ای طرحواره درمانی و گروه آزمایش دوم تحت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای درمان شناختی-رفتاری قرار گرفتند. از مقیاس پریشانی روان‌شناختی (K10) کسلر و همکاران (2003) و پرسشنامه بخشودگی هارتلند (HFS) تامسون و همکاران (2005) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. ‌برای تحلیل داده‌ها از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بن‌فرونی استفاده شد. نرم افزار تحلیل داده‌ها SPSS نسخه 29 بود. نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور در مرحله پس‌آزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر کاهش پریشانی روان‌شناختی و بخشودگی داشته است (0/05>p). همچنین نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که طرحواره درمانی اثربخشی بیشتری نسبت به درمان شناختی-رفتاری بر کاهش پریشانی روان‌شناختی و بخشودگی دارد (0/05>p). بر اساس نتایج پژوهش حاضر، می‏توان گفت که طرحواره درمانی و درمان شناختی-رفتاری می‏توانند به عنوان شیوه‌های درمانی مناسب برای کاهش پریشانی روان‌شناختی و بخشودگی زنان مطلقه آسیب‌دیده از خیانت زناشویی در مراکز مشاوره و خدمات روان‌شناختی به کار برده شوند و تقدم استفاده در کاهش پریشانی روان‌شناختی و بخشودگی زنان مطلقه آسیب‌دیده از خیانت زناشویی با طرحواره درمانی است. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21614_c6a2a864516d399e732096adfa5ce383.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Comparing the Effectiveness of Mindfulness Training and Self-Care Training on Sexual Self-Esteem in Women with Breast Cancer مقایسه اثربخشی آموزش ذهن آگاهی و خودمراقبتی بر عزت‌نفس جنسی در زنان مبتلا به سرطان پستان 166 178 19404 10.22034/jmpr.2023.58469.5823 FA مژگان علی شیری دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، واحد امارات، دانشگاه آزاد اسلامی، دبی، امارات متحده عربی بیوک تاجری گروه روان‌شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران وحید کاوه گروه انکولوژی و هماتولوژی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران حسن احدی گروه روان‌شناسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران Journal Article 2023 09 17 <span class="">The aim of this study was to compare the efficacy of mindfulness training and self-care training on sexual self-esteem in women with breast cancer. The research method was quasi-experimental with a pre-test, post-test, two-month follow-up, and a control group. The statistical population consisted of all patients (aged 30–50) suffering from breast cancer who applied to the "Firoozgar Hospital" cancer research center located in Tehran City in 2022 and underwent mastectomy surgery. The sampling method was purposive. Forty-five available patients were selected (15 in each experimental group) and randomly assigned to experimental group 1 (mindfulness training) and experimental group 2 (self-care training). Fifteen other patients were placed in the control group and did not receive any training. The Sexual Self-Esteem Scale (Zeanah & Schwarz, 1996) was administered in the pre-test, post-test, and follow-up. The training packages were the mindfulness training package (Kabat-Zinn, 2015) and the self-care training package (Clark et al., 2014). Both trainings were applied to the experimental groups (45 minutes each session) weekly, and the control group did not receive any training. The data were analyzed by mixed analysis of variance. Results showed that both mindfulness training and self-care training were equally effective in increasing sexual self-esteem in women with breast cancer (p < 0.001). The two-month follow-up confirmed these results. Using mindfulness and self-care training (especially mindfulness) can increase sexual self-esteem in women with breast cancer. Therefore, mindfulness and self-care training (especially mindfulness) are effective in raising sexual self-esteem, and it is necessary to use these methods to improve the therapy of these women with breast cancer, as these components effectively enhance the health of these patients.</span> پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش ذهن‌آگاهی و خودمراقبتی بر عزت‌نفس جنسی در زنان مبتلا به سرطان پستان انجام شد. تحقیق حاضر طرح نیمه‌آزمایشی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل و همراه با پیگیری دو ماهه بود و از منظر هدف، تحقیق کاربردی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه بیماران 50-30 ساله مبتلا به سرطان پستان در سال 1400 بودند که در بیمارستان شهید فیروزگر تهران در حال درمان بودند. نمونه پژوهش به صورت نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه اختصاص داده شدند. حجم نمونه شامل 45 نفر (برای هر گروه 15 نفر؛ یعنی 15 نفر در گروه آزمایشی 1، یعنی 15 نفر در گروه آزمایشی 2 و 15 نفر نیز در گروه کنترل) بود. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه عزت‌نفس جنسی زینا و اسچوارز (1996) بود و گروه‌های آزمایش جلسات آموزش ذهن‌آگاهی (کابات زین، 2015) و آموزش خودمراقبتی کلارک و همکاران (2014) را دریافت کردند. به منظور تحلیل آماری داده‌ها، از تحلیل واریانس آمیخته استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که دو شیوه آموزش ذهن‌آگاهی و خودمراقبتی، بر عزت‌نفس جنسی در پس‌آزمون اثر معنی‌دار دارند. بین نمرات عزت‌نفس جنسی در سه مرحله پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری صرف‌نظر از نوع مداخله، تفاوت وجود داشت (0/001>p). از بین دو شیوه آموزش ذهن‌آگاهی و خودمراقبتی، آموزش ذهن‌آگاهی در تقویت عزت‌نفس جنسی زنان مبتلا به سرطان پستان موثرتر بود. لذا می‌توان نتیجه‌گیری کرد که با استفاده از شیوه‌های آموزش ذهن‌آگاهی و خودمراقبتی (به ویژه آموزش ذهن‌آگاهی)، می‌توان عزت‌نفس جنسی را در زنان مبتلا به سرطان پستان بهبود بخشید. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_19404_72d0a2605598e4c19ddcd9d095d865f7.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Comparing the Effectiveness of Emotion-Focused Therapy and Mindfulness-Based Cognitive Therapy on Anxiety in Women with Breast Cancer and Symptoms of Posttraumatic Stress Disorder مقایسه اثربخشی درمان هیجان‌مدار و درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی بر اضطراب زنان مبتلا به سرطان پستان با نشانه‌های اختلال استرس پس از سانحه 179 192 21616 10.22034/jmpr.2026.69266.6825 FA سید مصطفی نجم آبادی دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران محمدرضا بیات گروه روان‌شناسی، واحد اندیمشک، دانشگاه آزاد اسلامی، اندیمشک، ایران محمد مهدی جهانگیری گروه روان‌شناسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران Journal Article 2025 09 21 The aim of the present study was to compare the effectiveness of mindfulness-based cognitive therapy and emotion-focused therapy on anxiety in women with breast cancer and symptoms of posttraumatic stress disorder. The research method was a quasi-experimental design with a pretest-posttest design and a control group with a two-month follow-up period. The statistical population of the study included women with breast cancer and symptoms of posttraumatic stress disorder who had referred to hospitals in Tehran in 2025 for follow-up treatment. The sample size consisted of 45 people (15 people in each group) who were selected using convenience sampling and randomly assigned to three groups. The research instruments included the Posttraumatic Stress Disorder Questionnaire (PCL-5) by Ders et al. (1993) and the Beck Anxiety Inventory (BAI) by Beck and Steer (1990). The mindfulness-based cognitive therapy and emotion-focused therapy group received 8 sessions of approximately 2 hours of intervention. Data analysis was performed using SPSS version 25 software using repeated measures analysis of variance. The results showed that both interventions had a significant effect on anxiety (p<0.001). The results of the Bonferroni post hoc test showed that emotion-focused therapy had a greater effect (p<0.05). It can be concluded that in addition to the effectiveness of both treatments, emotion-focused therapy is preferable in treating anxiety in women with breast cancer and symptoms of posttraumatic stress disorder. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی و درمان هیجان‌مدار بر اضطراب زنان مبتلا به سرطان پستان با نشانه‌های اختلال استرس پس از سانحه بود. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﻴﺶآزﻣﻮن-ﭘﺲآزﻣﻮن و ﮔـﺮوه کنترل با دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان مبتلا به سرطان پستان دارای نشانه‌های اختلال استرس پس از سانحه بود که به بیمارستان‌های شهر تهران در سال 1403 جهت پیگیری درمان مراجعه کرده بودند. حجم نمونه شامل 45 نفر (هر گروه 15 نفر) بود که به روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه جای‌گذاری شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامة اختلال استرس پس از سانحه (PCL-5) ودرس و همکاران (1993) و پرسشنامه اضطراب بک (BAI) بک و استیر (1990) بود. گروه درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی و درمان هیجان‌مدار 8 جلسه تقریبا 2 ساعته مداخله دریافت کردند. تحلیل داده‌ها از طریق نرم‌افزار SPSS نسخه 25 با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر انجام شد. نتایج نشان داد که هر دو مداخله اثربخشی معناداری بر اضطراب دارند دارند (0/001>p). نتایج آزمون تعقیبی بن‌فرونی نشان داد که درمان هیجان‌مدار تاثیر بیشتری دارد (0/05>p). می‌‌توان نتیجه‌گیری کرد که علاوه بر اثربخش بودن هر دو درمان، تقدم استفاده در درمان اضطراب زنان مبتلا به سرطان پستان با نشانه‌های اختلال استرس پس از سانحه با درمان هیجان‌مدار است. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21616_18c21f63f1e86bc981cd8034320e4fa7.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Structural Model of Adolescent Positive Development Based on Psychological Flexibility, Competency Perception and Intelligence Beliefs Mediated by Self-Compassion in the Students مدل‌ ساختاری تحول مثبت نوجوانی بر اساس انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، ادراک شایستگی و باورهای هوشی با میانجی شفقت به خود در دانش‌آموزان 193 208 21619 10.22034/jmpr.2026.69291.6830 FA نادیا روشنی دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران افسانه قنبری پناه گروه مشاوره و تربیت، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران پروین کدیور گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران Journal Article 2025 09 23 The objective of this study was to model adolescent positive development based on psychological flexibility, competency perception, and intelligence beliefs, with the mediating role of self-compassion. This research employed a correlational design and was conducted using structural equation modeling (SEM). The sample included 286 female high school students (aged 15–18) in Tehran during the 2022–2023 academic year, selected through multi-stage cluster sampling and responded to the questionnaires: the Adolescent Positive Development Scale (Geldhof et al.,2014), the Psychological Flexibility Questionnaire (Bond et al.,2011), the Emotional-Social Competency Perception Scale (Zhou & Ji, 2012), the Implicit theory of Intelligence Scale (Abdelfattah & Yates, 2006), and the Self-Compassion Scale (Reis et al., 2011). Data were analyzed using Pearson correlation and SEM with SPSS 24 and AMOS 22. The findings indicated that the proposed hypothetical model and the measurement models of the studied variables demonstrated acceptable goodness of fit. The direct effects of psychological flexibility on positive youth development (β=0.317), perceived competence on positive youth development (β=0.214), incremental intelligence beliefs on positive youth development (β =0.476), and entity intelligence beliefs on positive youth development (β=0.205) were positive and statistically significant (p<0.05). Moreover, the indirect effect of psychological flexibility on positive youth development through self-compassion was positive and significant. However, the indirect effects of perceived competence and implicit theories of intelligence on positive youth development through self-compassion were not significant. According to the fit indices (χ²(df=70) =192.592, χ²/df=2.751, CFI=0.935, NFI=0.914, IFI=0.947, GFI=0.910, RMSEA=0.077), the model demonstrated an acceptable level of fit. Based on the findings and the significance of the studied variables in positive youth development, training and strengthening these constructs are recommended to promote empowerment and positive growth in adolescents. هدف این پژوهش مدل‌یابی تحول مثبت نوجوانی براساس انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، ادراک شایستگی و باورهای هوشی با میانجی شفقت‌به‌خود بود. پژوهش حاضر از نوع همبستگی و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه‌ی آماری تحقیق شامل تمامی دانش‌آموزان دختر (15 تا 18 ساله) مشغول به تحصیل در مقطع دوم متوسطه دبیرستان‌های شهرتهران در سال تحصیلی 1402-1401 بود. تعداد 286 نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های تحول مثبت نوجوانی گلدوف و همکاران (2014)، انعطاف‌پذیری روان‌شناختی بوند و همکاران (2011)، ادراک شایستگی زو و جی (2012)، نظریه‌ی ضمنی هوش عبدالفتاح و ییتس (2006) و شفقت‌به‌خود ریس و همکاران (2011) پاسخ دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و مدل‌یابی معادلات ساختاری، با کمک نرم افزار SPSS₂₄ و Amos₂₂ انجام شد. یافته‌‌ها حاکی از آن بود که مدل فرضی پژوهش و مدل‌های اندازه‌گیری هریک از متغیرهای مورد مطالعه از برازش مطلوبی برخوردار شدند. اثر مسیرهای مستقیم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی بر تحول مثبت (0/317 = β)، ادراک شایستگی بر تحول مثبت (0/214= β)، باور هوش افزایشی بر تحول مثبت(0/467=β) و باور هوش ذاتی بر تحول مثبت نوجوانی(0/205= β) مثبت و معنادار بودند (0/05>p). همچنین، اثر غیرمستقیم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی بر تحول مثبت نوجوانی با میانجی شفقت‌به‌خود، مثبت و معنادار بود. اثر غیرمستقیم ادراک شایستگی و باورهای هوشی بر تحول مثبت نوجوانی با میانجی شفقت‌به‌خود معنادار نشد. با توجه به شاخص‌های بدست آمده (χ²(df=70) =192/592, χ²/df=2/751 ،CFI=0/935 ،NFI=0/914 ،IFI=0/947 ،GFI=0/910 ،RMSEA=0/077) شاخص‌ها درحد قابل قبول بودند و مدل نهایی پژوهش از برازش مطلوب برخوردار شد. باتوجه به یافته‌های پژوهش و اهمیت نقش متغیرهای مورد مطالعه در تحول مثبت نوجوانان، آموزش و توسعه این متغیرها درجهت توانمندسازی و رشد مثبت نوجوانان پیشنهاد می‌شود. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21619_d16ef1ab7e75061ce9c3e67974463314.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 The Effectiveness of Compassion Focused Therapy on Body Shame and Quality of Life in Women with Breast Cancer اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت خود بر شرم از بدن و کیفیت زندگی در زنان مبتلا به سرطان پستان 209 226 21620 10.22034/jmpr.2026.70761.6934 FA سمانه ایزدخواست دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران حمید پورشریفی گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران آدیس کراسکیان موجمناری گروه روان‌شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران مریم بهرامی هیدجی گروه روان‌شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران مهدی تبرائی گروه هماتولوژی-انکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، بیمارستان آیت اله طالقانی، تهران، ایران Journal Article 2025 12 16 The purpose of this study was to examine the effectiveness of compassion focused therapy on body shame and quality of life in women with<em> </em>breast cancer. This quasi-experimental study was conducted with a pretest-posttest design with control group and 2-month follow-up. The statistical population was women with breast cancer at Taleghani Hospital in Tehran in the summer of 2025. Then the number of 40 women with breast cancer were randomly divided into two groups, including an experimental group (20 women with breast cancer) and a control group (20 women with breast cancer). Then the experimental group underwent ten sessions of 90-minute compassion focused therapy. The body image as a source of shame (BISS) of Duarte et al. (2015) and the short form health survey (SF-36) of Ware (2000) were used to collect data. Analysis of variance with repeated measures and Bonferroni post hoc test were used for data analysis. The data analysis software was SPSS version 29. The results showed that compassion focused therapy had a significant effect on body shame and quality of life in women with breast cancer (p<0.05). These findings indicate that compassion focused therapy can be used in an educational and therapeutic context to body shame and quality of life in women with breast cancer. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت خود بر شرم از بدن و کیفیت زندگی در زنان مبتلا به سرطان پستان بود. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری زنان مبتلا به سرطان پستان در بیمارستان طالقانی شهر تهران در تابستان سال 1404 بودند. سپس تعداد 40 نفر زن تشخیص داده شده دارای سرطان پستان انتخاب و به صورت تصادفی ساده در 2 گروه شامل گروه آزمایش (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) قرار گرفتند. سپس گروه‌ آزمایش تحت 10 جلسه 90 دقیقه‌ای درمان مبتنی بر شفقت خود قرار گرفت. از پرسشنامه شرم از تصویر بدن (BISS) دوارت و همکاران (2015) و پرسشنامه کیفیت زندگی (SF-36) وار (2000) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. ‌برای تحلیل داده‌ها از به‌دست‌آمده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بن‌فرونی استفاده شد. نرم‌افزار تحلیل داده‌ها SPSS نسخه 29 بود. نتایج نشان داد مداخله درمانی در مرحله پس‏آزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر شرم از بدن و کیفیت زندگی داشته است (0/05>p). این یافته‌ها نشان می‌دهد که درمان مبتنی بر شفقت خود می‌تواند در یک زمینه درمانی برای کاهش شرم از بدن و بهبود کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان پستان مورد استفاده قرار گیرد. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21620_5871a557f8823bab7962a931d9960f3c.pdf