دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 The Relationship Between Academic Hope and Academic Well-Being: Mediating Role of Academic Enthusiasm رابطۀ امید به تحصیل و بهزیستی تحصیلی: نقش واسطه‌گری اشتیاق تحصیلی 1 15 20870 10.22034/jmpr.2025.68506.6757 FA احسان کشت‌ورز کندازی دانشجوی دکتری تخصصی، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران نادره سهرابی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران مریم کورش‌نیا گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران مجید برزگر گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران Journal Article 2025 08 09 The aim of this study was to The Relationship between academic hope and academic well-being: mediating role of academic enthusiasm. The research method was descriptive-correlational, structural equation modeling. The statistical population of the research was all second-year high school students in Shiraz in the academic year 2024-2025, among whom 516 students (223 boys and 293 girls) were selected using a multi-stage random cluster sampling method and responded to the Academic Hope Questionnaire (AHQ), Academic Well-Being Questionnaire (AWBQ) and Academic Engagement Questionnaire (AEQ). Structural equation analysis was used to analyze the data using SPSS-26 and AMOS-24 software. Academic hope had a positive and significant effect on academic enthusiasm, and academic enthusiasm also had a positive and significant effect on academic well-being. Also, examining the indirect path of the exogenous variable (academic hope) on the final endogenous variable (academic well-being) showed that academic hope through academic enthusiasm had a significant indirect effect on academic well-being. Overall, the findings of the present study indicate that academic hope can play an important role in promoting academic well-being by strengthening academic enthusiasm. This result indicates that intrinsic motivational components, such as hope and enthusiasm, are linked not only to academic performance but also to students' mental health and should be considered in educational planning. هدف این پژوهش، بررسی رابطۀ امید به تحصیل و بهزیستی تحصیلی با نقش واسطه­‌گری اشتیاق تحصیلی بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری پژوهش، تمامی دانش‌آموزان متوسطۀ دوم شهر شیراز در سال تحصیلی 1404-1403 بودند که از بین آن‌ها 516 دانش­‌آموز (223 پسر و 293 دختر) با استفاده از روش نمونه­‌گیری خوشه­‌ای تصادفی چندمرحله‌ای انتخاب شدند و به پرسش­نامه‌­های امید به تحصیل (AHQ) خرمایی و کمری (1396)، بهزیستی تحصیلی (AWBQ) تومینن- سوینی و همکاران (2012) و اشتیاق تحصیلی (AEQ) فردریکز و همکاران (2004) پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش تحلیل معادلات ساختاری با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS-26 و AMOS-24 استفاده شد. یافته‌­ها نشان دادند که مدل پژوهش با داده‌­های جمع‌آوری شده برازش مطلوبی دارد. امید به تحصیل دارای تاثیر مثبت و معنی‌­دار بر اشتیاق تحصیلی و اشتیاق تحصیلی نیز دارای تاثیر مثبت و معنی­‌دار بر بهزیستی تحصیلی بود. هم­چنین، بررسی مسیر غیرمستقیم متغیر برون‌­زاد (امید به تحصیل) بر متغیر درون‌­زاد نهایی (بهزیستی تحصیلی)، نشان داد که امید به تحصیل از طریق اشتیاق تحصیلی دارای تاثیر غیرمستقیم معنی­‌دار بر بهزیستی تحصیلی بود. در مجموع، یافته‌های پژوهش حاضر حاکی از آن است که امید به تحصیل از طریق تقویت اشتیاق تحصیلی، می‌تواند نقش موثری در ارتقای بهزیستی تحصیلی ایفا کند. این نتیجه بیانگر آن است که مؤلفه‌های انگیزشی درونی، همچون امید و اشتیاق، نه‌تنها با عملکرد تحصیلی بلکه با سلامت روانی دانش‌آموزان نیز پیوند دارند و باید در برنامه‌ریزی‌های آموزشی مورد توجه قرار گیرند. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_20870_8f5986c9ac2efa401771652ed9ff63c3.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 Comparing the Effectiveness of Cognitive-Behavioral Therapy and Hypnotherapy on Health-Related Quality of Life in Postmenopausal Women with Irritable Bowel Syndrome مقایسه اثربخشی درمان شناختی- رفتاری و هیپنوتراپی بر کیفیت زندگی مرتبط با سلامت زنان یائسه مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر 16 31 20893 10.22034/jmpr.2025.67830.6712 FA جمشید هاشمی دانشجوی دکتری روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران مجید صفاری نیا گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران احمد علی پور گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2025 06 13 This  study aimed to compare the effectiveness of cognitive-behavioral therapy (CBT) and hypnotherapy on health-related quality of life in postmenopausal women with irritable bowel syndrome (IBS). This quasi-experimental study was conducted with a pretest-posttest design with control group and 2 month follow-up 2 month. The statistical population of the research was all postmenopausal women with IBS in Tehran city during winter of 2025. A total of 45 women patients diagnosed with IBS were then randomly divided into three groups: a CBT group (n=15), a hypnotherapy group (n=15), and a control group (n=15). The first experimental group underwent 8 sessions of 90<strong>-</strong>minute CBT, and the second experimental group underwent 8 sessions of 90<strong>-</strong>minute hypnotherapy. Data were collected using the Irritable Bowel Syndrome Quality of Life (IBS-QOL) questionnaire developed by Patrick et al. (1998).<strong> </strong>Repeated Measure and the Bonferroni post hoc test were used for data analysis. The data analysis software was SPSS version 29. The results showed that both interventions had a significant effect on health-related quality of life (Ita=0.75, Sig=0.001, F=127.07). In addition, the results of Bonferroni post hoc test showed that CBT is more effective than hypnotherapy on health-related quality of life (p<0.05). Based on the results, cCBT and hypnotherapy can both be used as treatment method to improve health-related quality of life in postmenopausal women with IBS, with CBT showing greater effectiveness and thus having a higher priority for clinical use. هدف پژوهش مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری و هیپنوتراپی<em> </em>بر کیفیت زندگی مرتبط با سلامت زنان یائسه مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر بود. نوع طرح پژوهش نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش کلیه زنان یائسه مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر مراجعه کننده به کیلینک‌های گوارش شهر تهران در زمستان سال 1403 بودند. تعداد 45 زن به صورت تصادفی ساده در 3 گروه شناختی-رفتاری (15 زن)، هیپنوتراپی (15 زن) و گروه کنترل (15 زن) قرار گرفتند. سپس گروه‌­ آزمایش اول تحت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای درمان شناختی-رفتاری و گروه آزمایش دوم 8 جلسه 90 دقیقه‌ای هیپنوتراپی قرار گرفتند. از پرسشنامه کیفیت زندگی سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS-QIL-34) پاتریک و همکاران(1998) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. از تحلیل واریانس با اندازه‏گیری مکرر و آزمون تعقیبی بن‌فرونی برای تحلیل داده‌ها استفاده شد. نرم افزار تحلیل داده‌ها SPSS نسخه 29 بود. نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور در مرحله پس‌آزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر کیفیت زندگی مرتبط با سلامت داشته است (ƞ²=0/75 ،Sig=0/001 ،F=127/07). همچنین نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که درمان شناختی-رفتاری اثربخشی بیشتری نسبت به هیپنوتراپی بر بهبود کیفیت زندگی مرتبط با سلامت دارد (0/05>p). می‌توان نتیجه‌گیری کرد که، در راستای بهبود کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در زنان یائسه مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر در مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی می‌توان از نتایج این پژوهش استفاده کرد و تقدم استفاده در بهبود کیفیت زندگی مرتبط با سلامت زنان یائسه مبتلا به سندرم روده تحریک‏پذیر با درمان شناختی-رفتاری است. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_20893_b1b7bd09eeb652c566e10eebb4df0747.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 The Role of Family Resilience on Post-Traumatic Growth: Serial Mediation of Individual Resilience and Self-Compassion نقش تاب‌آوری خانواده در رشد پس از ضربه: میانجی‌گری سریالی تاب‌آوری فردی و خودشفقت‌ورزی 32 45 20900 10.22034/jmpr.2025.67422.6693 FA مهدی رضایی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران 0000-0002-0468-5065 نرجس اکبرزاده کارشناسی ارشد روان‌شناسی تربیتی، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران لیلا طالب‌زاده شوشتری گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران Journal Article 2025 05 21 The aim of this study was to determine the serial mediating roles of individual resilience and self-compassion in the relationship between family resilience and post-traumatic growth (PTG). This study was a correlational descriptive study. The study population included hospitalized patients with severe physical illnesses in hospitals of South Khorasan province between the years 2019 and 2024. 269 individuals were selected through purposive sampling and completed online the family resilience, individual resilience, self-compassion and post-traumatic growth questionnaires. The data were analyzed using Hayes' serial mediation path analysis method. The results showed that the conceptual model of research has a good fit (R=0.73, F_(3,235)= 89.13, p<0.0001, R²=0.53). Also, the direct effect of family resilience (β=0.38), individual resilience (β=0.41) and self-compassion (β=0.26) was significant on the PTG. In addition, the indirect effects of family resilience on PTG with the mediation of individual resilience and with the serial mediation of individual resilience and self-compassion was significant. While, the mediation of self-compassion between family resilience and PTG was not significant. Family resilience serves as a support system that increases opportunities for growth. Individual resilience and self-compassion as individual strategies strengthen the healthier processing of traumatic experiences. In fact, these factors provide optimal conditions for PTG. هدف این مطالعه تعیین نقش میانجیِ سریالی تاب‌­آوری فردی و خودشفقت­‌ورزی بین تاب‌­آوری خانواده و رشد پس از ضربه بود. این مطالعه، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل بیماران جسمانی شدید بستری شده در بیمارستان­‌های استان خراسان جنوبی در سال‌­های 1399 تا 1403 بود. تعداد 269 نفر به شیوه نمونه­‌گیری هدفمند انتخاب شدند و پرسشنامه‌­های تاب­‌آوری خانواده، تاب‌­آوری فردی، خودشفقت‌­ورزی و رشد پس از ضربه را تکمیل کردند. داده‌­ها با استفاده از روش تحلیل مسیر سریالی هایز تحلیل شد. نتایج نشان داد که مدل مفهومی پژوهش از برازش مطلوب برخوردار است (R=0/73 ،F_(3,235)= 89/13 ،p<0/0001 ،R²=0/53). همچنین اثر مستقیم تاب­‌آوری خانواده (0/38=β)، تاب­‌آوری فردی (0/41=β) و خودشفقت‌­ورزی (0/26=β)  بر رشد پس از ضربه معنادار بود. بعلاوه، اثرات غیرمستقیم تاب‌آوری خانواده بر رشد پس از ضربه با میانجی­‌گری تاب‌آوری فردی و با میانجی­گ‌ری سریالی تاب‌آوری فردی و خودشفقت­‌ورزی معنادار بود. درحالی‌که، میانجی­‌گری خودشفقت­‌ورزی بین تاب‌آوری خانواده و رشد پس از ضربه معنادار نبود. تاب‌آوری خانواده به عنوان یک سیستم حمایتی عمل می‌کند که فرصت‌های رشد را افزایش می‌دهد. تاب‌آوری فردی و خودشفقت‌ورزی نیز به عنوان راهبردهای فردی به پردازش سالم‌تر تجارب آسیب‌­زا کمک می‌کنند. در واقع، این عوامل شرایط بهینه‌ای را برای رشد پس از ضربه فراهم می‌کنند. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_20900_033899fcc8a4f954d77dcc02ab573f75.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 Design and Evaluation of the Effectiveness of a STEM Project-Based Curriculum on Problem-Solving Perception and Academic Achievement of Elementary Students طراحی و ارزیابی اثربخشی برنامه درسی پروژه‌محور STEM بر حل مسئله و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان ابتدایی 46 64 20922 10.22034/jmpr.2025.67124.6676 FA رعنا اصلانی دانشجوی دکتری، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران فیروز محمودی گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران کیومرث تقی پور گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران حسین دهقان زاده گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2025 06 25 This study aimed to examine the effectiveness of a STEM-based project-based curriculum in enhancing problem-solving perception and academic achievement among sixth-grade elementary students. The research employed a quasi-experimental design with a pretest-posttest and a control group. The population comprised all sixth-grade students in Tabriz during the 2023–2024 academic year, from which 120 students were randomly selected using cluster sampling and assigned to experimental and control groups (60 students each). Data were collected using a teacher-made academic achievement test and the Heppner and Peterson (1982) Problem-Solving Inventory. The validity of the instruments was confirmed through re-testing, and reliability was verified using Cronbach’s alpha (0.94). Data were analyzed using descriptive statistics, ANCOVA, and MANCOVA in SPSS. The results indicated that the STEM-based project-based curriculum had a significant effect (p < 0.05) on students’ academic achievement. Moreover, the program’s emphasis on hands-on activities and formative assessment enhanced students’ problem-solving perception in real-life contexts. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی برنامه درسی پروژه‌محور مبتنی بر STEM در ارتقای ادراک حل مسئله و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم ابتدایی انجام شد. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان پایه ششم ابتدایی شهر تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن‌ها ۱۲۰ نفر به‌صورت تصادفی خوشه‌ای انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۶۰ نفر) تقسیم شدند. برای گردآوری داده‌ها از آزمون پیشرفت تحصیلی معلم‌ساخته و پرسشنامه ادراک حل مسئله هپنر و پترسون (1982) استفاده شد. روایی ابزارها از طریق بازآزمائی  و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ 0/94 تأیید شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و (MANCOVA) در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد برنامه درسی پروژه‌محور مبتنی بر STEM تأثیر معناداری  (p<0/05) بر افزایش پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دارد. همچنین، تمرکز این برنامه بر فعالیت‌های عملی و ارزشیابی تکوینی، موجب تقویت ادراک حل مسئله در موقعیت‌های واقعی شده است. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_20922_321da4c35fe2102614ac302d3b45a90f.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 The Effectiveness of Mentalization-Based Therapy on Distress Tolerance and Alexithymia in Women with Marital Conflicts اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی بر تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی در زنان با تعارضات زناشویی 65 75 20934 10.22034/jmpr.2025.68549.6762 FA بهزاد تقی پور گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران حسام واثقی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران الهام احدی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد خلخال، دانشگاه آزاد اسلامی، خلخال، ایران لطیفه دیدا گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد خلخال، دانشگاه آزاد اسلامی، خلخال، ایران پریسا سراج محمدی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران فریبا عبدی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران Journal Article 2025 08 16 The present study aimed to examine the effectiveness of mentalization-based therapy on distress tolerance and alexithymia in women experiencing marital conflicts. This semi-experimental study employed a pretest-posttest control group design. The statistical population consisted of all women with marital conflicts in Ardabil city in 2024 who had referred to psychological and counseling centers. From this population, 30 individuals were selected through convenience sampling and were randomly assigned to experimental and control groups (15 participants in each group). The experimental group received eight 90-minute sessions of mentalization-based therapy, while the control group received no intervention. The research instruments included the Distress Tolerance Scale and the Toronto Alexithymia Scale, which were administered in both pretest and posttest stages. The data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA). The findings indicated that mentalization-based therapy led to a significant increase in distress tolerance and a significant reduction in alexithymia in the experimental group compared to the control group (P = 0.001). Based on the results, it can be concluded that mentalization-based therapy is an effective approach for improving distress tolerance and reducing alexithymia in women with marital conflicts. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی بر تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی در زنان با تعارضات زناشویی بود. این مطالعه به روش نیمه‌­آزمایشی با استفاده از طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه‌ی زنان با تعارضات زناشویی در شهر اردبیل در سال ۱۴۰۳ بود که به مراکز خدمات روان‌شناسی و مشاوره در شهر اردبیل مراجعه کرده بودند. از میان آن‌ها، ۳۰ نفر به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جای‌ داده شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای، مداخله‌ی درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی را دریافت کرد؛ درحالی‌که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی بود که در دو مرحله پیش‌آزمون و پس‌آزمون مورد استفاده قرار گرفتند. یافته‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس نشان داد که درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی منجر به افزایش معنادار تحمل پریشانی و کاهش ناگویی هیجانی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (0/001=p). بر اساس این نتایج، می‌توان نتیجه گرفت که مداخله‌ی مبتنی بر ذهنی‌سازی روشی مؤثر برای بهبود تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی در زنان با تعارضات زناشویی است. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_20934_bd22c57a3f087443e19339d516b1f038.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 The Mediating Role of Emotion Regulation Difficulties in the Relationship Between Impulsivity, Novelty Seeking, and High-Risk Behaviors in Adolescents نقش میانجی دشواری در تنظیم هیجان در رابطه بین تکانشگری، نوجویی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان 76 88 20936 10.22034/jmpr.2025.68012.6724 FA مریم کرمی دانشجوی دکتری، گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران فاطمه علیجانی گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران جعفر پویامنش گروه روان‌شناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران قربان فتحی اقدم گروه روان‌شناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران Journal Article 2025 07 07 The present study aimed to investigate the mediating role of difficulties in emotion regulation in the relationship between impulsivity, novelty-seeking, and high-risk behaviors among adolescents. This research is applied in purpose and correlational in nature. The study population consisted of all secondary school students in Zanjan during the 2023–2024 academic year. A sample of 400 students was selected through random cluster sampling and completed the research instruments, including the Difficulties in Emotion Regulation Scale (Gratz & Roemer, 2004), the Barratt Impulsiveness Scale (2004), the Temperament and Character Inventory (Cloninger, 1994), and the High-Risk Behaviors Scale (Zadeh Mohammadi & Ahmadabadi, 2008). Path analysis was used to test the hypotheses. Descriptive data analysis was conducted using SPSS version 27, and inferential data analysis was performed using SmartPLS version 4. The results indicated that the direct effects of impulsivity, novelty-seeking, and difficulties in emotion regulation on high-risk behaviors, as well as the direct effect of impulsivity on difficulties in emotion regulation, were significant (p < 0.05). The indirect effect of impulsivity on high-risk behaviors mediated by difficulties in emotion regulation was also significant (p < 0.05). Based on these findings, there is a need for targeted interventions that address both impulsivity, novelty-seeking, and emotion regulation skills. Difficulties in emotion regulation serve as a key mediator in the relationship between impulsivity and high-risk behaviors in adolescents. Psychological interventions focused on teaching emotion regulation can moderate impulsivity and reduce high-risk behaviors in this age group. پژوهش حاضر با هدف نقش میانجی دشواری در تنظیم هیجان در رابطه بین تکانشگری، نوجویی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، همبستگی است. جامعه پژوهش حاضر تمامی دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر زنجان (18355 نفر) در سال تحصیلی 403-1402 بودندکه تعداد 400 نفر به شیوه نمونه­گیری در تصادفی خوشه­ای مرحله‌ای انتخاب شدند و به  مقیاس­های پژوهش شامل مقیاس تنظیم هیجان گراتز و رامر (2004)، مقیاس تکانشگری<strong> </strong>بارت (2004)، مقیاس سرشت و منش کلونینجر (1994) و مقیاس رفتارهای پر خطر زاده محمدی و احمدی (1388) پاسخ دادند. نتایج تحلیل حاکی از آن بود که اثر مستقیم تکانشگری (p<0/05 ،β=0/31)، نوجویی (p<0/05 ،β=0/17)،  و دشواری در تنظیم هیجان(p<0/05 ،β=0/13)، بر رفتارهای پر خطر در نوجوانان و اثر مستقیم تکانشگری بر دشواری در تنظیم هیجان معنادار بود (p<0/05 ،β=0/52). اثر غیر مستقیم تکانشگری بر رفتارهای پرخطر با میانجی‌گری دشواری در تنظیم هیجان نیز معنادار بود (p<0/05 ،β=0/07). با توجه به نتایج بدست آمده نیاز به مداخلات هدفمند است که هم تکانشگری، نوجویی و هم مهارت‌های تنظیم هیجان را مورد توجه قرار دهند. دشواری در تنظیم هیجان، میانجی کلیدی رابطه تکانشگری و رفتارهای پرخطر در نوجوانان است. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_20936_51a2e60d815d32f87bae1b4da2ad66b4.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 Structural Model of Predicting Psychotic-Like Experiences Based on Childhood Trauma with the Mediating Role of Psychological Flexibility in University Students مدل ساختاری پیش بینی تجربیات شبه‌روان‌پریشی بر اساس ترومای کودکی با نقش میانجی انعطاف ‌پذیری روان‌شناختی در دانشجویان 89 103 21039 10.22034/jmpr.2025.68703.6777 FA سارینا ایمانی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روان‌شناسی بالینی و تربیتی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0009-0008-8557-5327 نوشیروان خضری مقدم گروه روان‌شناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران مهناز مجیدی گروه روان‌شناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2025 08 17 The aim of the present study was to investigate the structural model of predicting psychotic-like experiences based on childhood trauma<em> </em>with the mediating role of psychological flexibility in university students. The present study was descriptive-correlational using structural equation modeling. The statistical population was university students Islamic Azad Universitys in Central Tehran the during 2025. The sample size was selected based on Kline model (2023) and with convenience sampling of 200 University students. Data were collected using thecommunity assessment of psychic experiences questionnaire (CAPE-42; Stefanis et al, 2002), short form of the childhood trauma questionnaire (CTQ-SF; Bernstein et al, 2003) and multidimensional psychological flexibility inventory (MPFI; Rolffs et al, 2018). Using SPSS version 29 and AMOS software data were analyzed. Data were analyzed using Pearson correlation and structural equations modeling. The results showed direct effect of<em> </em>childhood trauma<em> </em>(β=0.65 and p<0.001) and psychological flexibility (β= - 0.29 and p<0.001) on psychotic-like experiences are significant. The results also showed that psychological flexibility has a significant mediating role in the relationship between childhood trauma<em> </em>(β= -0.62 and p<0.001) with psychotic-like experiences. Also, the final research model had a good fit (RMSEA=0.06, SRMR=0.03, p<0.05) and 64% of the variance of psychotic-like experiences is explained. This study deepened our understanding of the possible mechanisms of students' psychotic-like experiences. For students who suffer from childhood trauma, psychological inflexibility may be a maladaptive coping strategy that predisposes students to psychotic-like experiences. پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری پیش‌­بینی تجربیات شبه‌روان‌پریشی بر اساس ترومای کودکی با نقش میانجی انعطاف‌‏پذیری روان‌شناختی در دانشجویان انجام شده است. روش پژوهش حاضر توصیفی - همبستگی با استفاده از مدل­‌سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری کل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز در زمستان سال 1403 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین (2023) و با روش نمونه‌‏گیری در دسترس (به شیوه آنلاین) 200 نفر انتخاب شد. با استفاده از مقیاس پرسشنامه ارزیابی عمومی از تجربه‌­های روان‌پریشی (CAPE-42؛ استفانیز و همکاران، 2002)، فرم کوتاه پرسشنامه ترومای کودکی (CTQ-SF؛ برنشتاین و همکاران، 2003) و سیاهه چندبعدی انعطاف‌‏پذیری روانشناختی (MPFI؛ رولفس و همکاران، 2018) داده‌‏ها جمع‌آوری شد. با استفاده از نرم‌افزار SPSS و AMOS نسخه 29 داده‌­ها تحلیل شد. یافته­‌های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم ترومای کودکی (0/65=β و<em> </em>0/001>p) و انعطاف‌­پذیری روان‌شناختی (0/29- =β و<em> </em>0/003>p) بر روی تجربیات شبه‌روان‌پریشی معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که انعطاف‏‌پذیری روان‌شناختی در رابطه بین ترومای کودکی (0/62- =β و<em> </em>0/001>p) با تجربیات شبه‌روان‌پریشی نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (RMSEA=0/06, SRMR=0/03, p<0/5) و 64 درصد از واریانس تجربیات شبه‌روان‌پریشی تبیین می­‌شود. این مطالعه درک مکانیسم‌های احتمالی تجربیات روان‌پریشی دانشجویان را عمیق‌تر کرد. برای دانشجویانی که از تروماهای کودکی رنج می‌برند، انعطاف‌­ناپذیری روان‌شناختی ممکن است یک راهبرد مقابله‌ای ناسازگارانه باشد که دانشجویان را به سمت تجربیات روان‌پریشی سوق می‌دهد. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21039_d1b5c20e859cc97d85d56ed946089b42.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 The Effectiveness of Compassion-Focused Therapy on Emotion Regulation and Body Mass Index (BMI) in Overweight Adolescent Girls during Puberty اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر تنظیم هیجان و شاخص توده بدنی (BMI) در نوجوانان دختر چاق در دوره بلوغ 104 115 21040 10.22034/jmpr.2025.68712.6778 FA سید مجتبی عقیلی گروه روان‌شناسی، دانشگاه پیام‌نور، تهران، ایران مینا کاویان تلوری کارشناس ارشد، گروه رو‌ان‌شناسی، دانشگاه پیام نور، گرگان، ایران Journal Article 2025 08 17 The present study aimed to investigate the effectiveness of Compassion-Focused Therapy (CFT) on emotion regulation and body mass index (BMI) in adolescent girls with obesity during puberty. This semi-experimental study employed a pretest–posttest design with a control group. The study population consisted of girls aged 12 to 17 years with BMI at or above the 95th percentile according to the CDC growth charts (2022) in schools of Gorgan during the 2024–2025 academic year. A total of 30 participants were purposively selected and randomly assigned to the experimental and control groups (15 participants each). The research instruments included the Difficulties in Emotion Regulation Scale (Gratz & Roemer, 2004) and BMI measurement. The experimental group received 10 sessions of 60-minute CFT, while the control group did not receive any intervention during this period. Data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA) in SPSS version 24. The findings indicated that CFT had a significant effect on emotion regulation and BMI in adolescent girls with obesity during puberty (p<.0/05). Based on these results, CFT improved emotion regulation and reduced BMI in the participants. These findings may inform the design of psychological programs and clinical interventions for adolescent girls with obesity. هدف از انجام این پژوهش تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر تنظیم‌هیجان و شاخص توده بدنی (BMI) در نوجوانان دختر چاق در دوره بلوغ بود. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی، با طرح پیش‌آزمون_پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش دختران 12 تا 17 سال با BMI در صدک ۹۵ یا بالاتر در جداول رشد مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها (2022) مدارس شهر گرگان در سال تحصیلی 1404-1403 بود. تعداد 30 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) جایگزین شد. ابزارهای پژوهش پرسشنامه دشواری در تنظیم هیجان گراتز و روئمر (2004) و شاخص توده بدنی (BMI) بود. گروه آزمایش 10 جلسه 60 دقیقه‌ای درمان مبتنی بر شفقت را دریافت کردند و گروه گواه در این مدت هیچ‌گونه آموزشی دریافت نکردند. داده‌ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیری توسط نرم‌افزار آماری SPSS نسخه 24 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت بر تنظیم هیجان و شاخص توده بدنی (BMI) در نوجوانان دختر چاق در دوره بلوغ اثربخش است (0/05>p). بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر، درمان مبتنی بر شفقت منجر به بهبود تنظیم هیجان و کاهش شاخص توده بدنی در نوجوانان دختر چاق در دوره بلوغ شد. نتایج این پژوهش می‌تواند در طراحی برنامه‌های روان‌شناختی و مداخلات بالینی برای نوجوانان دختر چاق مورد استفاده قرار گیرد. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21040_6e3c86d4c080716e8e351b0ee6eb6ae3.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 Predicting Social Anxiety in Adolescent Boys Based on Emotional Schemas: The Mediating Role of Resilience پیش‌بینی اضطراب اجتماعی نوجوانان پسر بر اساس طرحواره‌های هیجانی: نقش واسطه‌ای تاب‌آوری 116 128 21041 10.22034/jmpr.2025.69589.6847 FA محب‌الدین ملت‌خواه کارشناس ارشد، گروه راهنمایی و مشاوره، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران آزاده چوب فروش زاده گروه روان‌شناسی عمومی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران زهرا احمدی اردکانی گروه راهنمایی و مشاوره، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران الهه خداشناس کارشناس ارشد، گروه راهنمایی و مشاوره، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران Journal Article 2025 10 09 The aim of this study was to predict social anxiety in boy adolescents based on their emotional schemas with an emphasis on the mediating role of resilience. The present study design was a structural equation correlation. The statistical population of the present study included all male high school students in Fin Hormozgan in the academic year 2022-2023. In this study, 270 people were selected using multi-stage cluster random sampling. Watson & Friend Social Anxiety Scale (SAD, 1996), Leahy's Emotional Schema Scale (ESS-P, 2002), and Conner and Davidson's Resilience Scale (CD-RIS, 2003) questionnaires were used to collect data. Data analysis was performed using the structural equation method using the Pearson correlation coefficient test and AMOS software version 22. The findings obtained from the statistical analysis of the data showed that there was a positive and significant relationship between negative emotional schemas and social anxiety. Also, a negative and significant relationship was found between resilience and social anxiety, but there was no significant relationship between positive emotional schemas and social anxiety. Also, there was an indirect relationship between positive and negative emotional schemas and social anxiety through resilience. As a result, resilience as a mediating variable moderates the relationship between social anxiety and emotional schemas. هدف از انجام این پژوهش پیش‌بینی اضطراب اجتماعی نوجوانان پسر براساس طرحواره‌های هیجانی آن‌ها با تأکید بر نقش واسطه‌ای تاب‌­آوری بود. طرح پژوهش حاضر همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمام دانش‌آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهرستان فین هرمزگان در سال تحصیلی 1402-1401  بودند. در این پژوهش ۲۷۰ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس اضطراب اجتماعی واتسون و  فرند (1996)، مقیاس طرحواره‌های هیجانی لیهی<strong> </strong>(2002)  و تاب‌آوری کانر و دیویدسون (2003) استفاده شد. تحلیل داده‌­ها  به روش معادلات ساختاری  با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و نرم افزار Amos  نسخه 22 انجام شد. یافته‌های به دست آمده از تحلیل داده‌ها نشان داد بین طرحواره‌های هیجانی منفی و اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود داشت. همچنین، بین تاب‌آوری و اضطراب اجتماعی رابطه منفی و معنادار یافت شد اما بین طرحواره‌های هیجانی مثبت و اضطراب اجتماعی رابطه معنادار نشد. همچنین، بین طرحواره‌های هیجانی مثبت و منفی با اضطراب اجتماعی از طریق تاب‌آوری رابطه غیرمستقیم وجود داشت. در نتیجه، تاب‌­آوری به عنوان متغیر واسطه‌ای رابطه‌ی میان اضطراب اجتماعی و طرحواره‌های هیجانی را تعدیل می‌کند. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21041_9335b8ff07d9b9e8bf83d56c7b7081bd.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 Comparing the Effectiveness of Acceptance and Commitment Parenting and Mindful Parenting on Emotional Expressiveness and Emotional Empathy in Children with a History of Emotional Trauma مقایسه اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد و فرزندپروری ذهن‌آگاهانه بر ابرازگری هیجانی و همدلی عاطفی کودکان دچار ترومای هیجانی 129 147 21042 10.22034/jmpr.2025.69216.6822 FA محجوب موجرلو دانشجوی دکتری تخصصی، گروه روان‌شناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران طیبه شریفی گروه روان‌شناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران فریبا کیانی گروه روان‌شناسی، واحد بروجن، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجن، ایران Journal Article 2025 09 18 The present study was conducted to investigate Comparing the effectiveness of acceptance and commitment parenting and mindful parenting on emotional expressiveness and emotional empathy in 9- to 11-year-old children with a history of emotional trauma. The current study was a experimental application with a pre-test-post-test design with a control group and a two-month follow-up period. The statistical population of the study included all children aged 9 to 11 with a history of emotional trauma, studying in elementary schools in the 6th district of Isfahan in the academic year 2024-2025. The statistical population of the study included children aged 9 to 11 with a history of emotional trauma in Isfahan who were studying in elementary schools in the academic year 2024-2025. In this research, 53 children were selected by purposeful sampling and randomly assigned to experimental and control groups (18 children in the first experimental group, 18 children in the second experimental group, and 17 children in the control group). Then, the parents of the children in the experimental groups received acceptance and commitment parenting (Butler, 2015) and mindful parenting (Bögels, Restifo, 2014) in eight weeks (8 sessions, one 90-minute session per week). Childhood Trauma Questionnaire (CTQ; Bernstein et al, 2003), Emotion Expression Scale for Children (EESQ; Penza-Clyve, Zeman, 2002) and Emotional Empathy Questionnaire (EEQ; Jolliffe, Farrington, 2006) were used in the present study. The data were analyzed through mixed ANOVA via SPSS23 software. The results showed that acceptance and commitment parenting and mindful parenting have a significant effect on emotional expressiveness (p<0.001) and emotional empathy (p<0.001) of children with a history of emotional trauma. Based on the results of the present study, there was no significant difference between the effectiveness of the two methods. Accordingly, both methods were equally effective and therapists can use one or both of them based on each family's preference, skill, or specific circumstances. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد و فرزندپروری ذهن‌­آگاهانه بر ابرازگری هیجانی و همدلی عاطفی کودکان ۹ تا ۱۱ ساله دچار ترومای هیجانی انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی، از نوع ‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کودکان ۹ تا ۱۱ ساله دارای سابقه ترومای هیجانی، مشغول به تحصیل در مدارس ابتدایی آموزش و پرورش ناحیه 6 شهر اصفهان در سال تحصیلی 1404-1403 بود. در این پژوهش تعداد 53 کودک با علائم ترومای هیجانی با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و با شیوه تصادفی در گروه‌های آزمایش و کنترل جایدهی شدند (18 کودک در گروه آزمایش اول، 18 کودک در گروه آزمایش دوم و 17 کودک در گروه کنترل). سپس والدین کودکان حاضر در گروه‌های آزمایش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد (باتلر، ۲۰۱۵) و فرزندپروری ذهن‌­آگاهانه (بوگلز و رستیفو، 2014) را طی هشت هفته (8 جلسه 90 دقیقه‌ای به صورت هفته‌ای یک جلسه) دریافت نمودند. در این پژوهش از پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ؛ برنستاین و همکاران، 2003)، مقیاس ابرازگری هیجانی کودکان (EESC؛ پنزا- کلیو و زیمن، 2002) و پرسشنامه همدلی عاطفی (EEQ؛ جولیف و فارینگتون، 2006) استفاده شد. داده‌های با تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS₂₃ تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد و فرزندپروری ذهن‌­آگاهانه بر ابرازگری هیجانی (0/001>p) و همدلی عاطفی (0/001>p) کودکان دچار ترومای هیجانی تأثیر معنادار دارد. علاوه بر این نتایج آزمون تعقیبی بون‌فرونی نشان داد که بین اثربخشی دو مداخله فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد و فرزندپروری ذهن‌آگاهانه بر ابرازگری هیجانی و همدلی عاطفی کودکان دچار ترومای هیجانی تفاوت معناداری وجود ندارد. بر مبنای نتایج پژوهش حاضر تفاوت معناداری بین میزان اثربخشی دو روش وجود نداشت. بر این اساس هر دو روش به یک اندازه مؤثر بوده‌اند و درمانگران می‌توانند بر اساس ترجیح، مهارت، یا شرایط خاص هر خانواده، از یکی از آن‌ها یا هر دو استفاده کنند. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21042_f214d08c0bd4a5bbbd4bbfb3c4c25625.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 Evaluating the Effectiveness of a Gratitude Intervention on Mothers’ Self-Criticism and Children’s Emotional and Behavioral Problems ارزیابی اثربخشی مداخله قدردانی بر خودانتقادی مادران و مشکلات هیجانی رفتاری فرزندان 148 162 21057 10.22034/jmpr.2025.68335.6742 FA علی ترکاشوند دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-6529-7739 امیر قمرانی گروه روان‌شناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2025 08 02 The present study aimed to evaluate the effect of a gratitude intervention on maternal self-criticism and emotional-behavioral problems in children in Isfahan. The present study was a semi-experimental study with a pre-test, post-test design and a follow-up period. The statistical population in this study included all mothers of daughters with emotional and behavioral problems studying in schools in Isfahan. Purposefully and according to the inclusion criteria, 40 mothers of daughters with symptoms of emotional and behavioral problems in Isfahan, aged 9 to 11 years, were selected as the research sample and assigned to two experimental and control groups.Parents in the experimental group underwent a gratitude intervention in nine 90-minute sessions (two sessions per week). The control group received no intervention. The research instruments included the Child Behavior Checklist-Parent Form (2001) (CBCL) and the Levels of Self-Criticism Scale (LOSC). Data analysis was performed using repeated measures analysis of variance (ANOVA) with SPSS version 24. The results indicated that, for the components of internalized self-criticism, comparative self-criticism, and the total self-criticism score, the group variable, the time variable, and the interaction between time and group were all significant (P ≤ 0.05). Furthermore, for the components of internalizing problems, externalizing problems, and the total emotional-behavioral problems score, the group variable, the time variable, and the interaction between time and group were also significant (P ≤ 0.05).The results indicate that the gratitude intervention can be used to improve maternal self-criticism and children's emotional-behavioral problems. هدف از پژوهش حاضر ارزیابی اثربخشی مداخله قدردانی بر خودانتقادی مادران و مشکلات هیجانی رفتاری فرزندان شهر اصفهان بود. پژوهش حاضر، به‌صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون با دوره پیگیری بود. جامعه آماری در این پژوهش شامل تمامی مادران دارای دختران با مشکلات هیجانی رفتاری مشغول به تحصیل در مدارس شهر اصفهان بودند که به صورت هدفمند و با توجه به ملاک‌های ورود، 40 نفر از مادران دارای دختران با علائم مشکلات هیجانی رفتاری شهر اصفهان در دامنه سنی 9 تا 11 سال، به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. والدین گروه آزمایش در 9 جلسه‌ 90 دقیقه‌ای (هفته‌ای دو جلسه) تحت مداخله قدردانی قرار گرفتند. گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه مشکلات رفتاری آخنباخ-فرم والد (2001، CBCL)، مقیاس سطوح خود (LOSC) و بسته آموزش قدردانی قمرانی (1389) بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌ تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر و با نسخه‌ی 24 نرم‌افزار Spss انجام گرفت. نتایج حاکی از آن بود که در مؤلفه‌های خودانتقادی درونی، خود انتقادی مقایسه‌ای و نمره کل خودانتقادی، متغیر گروه، متغیر زمان و همچنین تعامل زمان و گروه معنی‌دار می‌باشد (0/05≥p). همچنین در مؤلفه‌های مشکلات درونی شده، مشکلات برونی شده و نمره کل مشکلات هیجانی رفتاری هم متغیر گروه، متغیر زمان و همچنین تعامل زمان و گروه معنی‌دار می‌باشد (0/05≥p). نتایج مطالعه نشان می‌دهد، می‌توان از مداخله قدردانی به عنوان مداخله‌ای برای بهبود خودانتقادی مادران و مشکلات هیجانی رفتاری فرزندان استفاده کرد. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21057_2eb6d9e6bf75dd39137f3681eea1b026.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 Structural Model of Quality of Life Based on Resilience with the Mediating Role of Alexithymia in Patients with Psoriasis مدل‌یابی ساختاری کیفیت زندگی بر اساس تاب‌آوری با نقش میانجی ناگویی هیجانی در بیماران پسوریازیس 163 177 21056 10.22034/jmpr.2025.68693.6776 FA فاطمه علی بابایی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم و فناوری‌های پزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران حسین اسکندری گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران سارا هاشمی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم و فناوری‌های پزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2025 08 16 The aim of the present study was to investigate the structural model of quality of life based on resilience with the mediating role of alexithymia in patients with psoriasis. The present study was descriptive-correlational using structural equation modeling. The statistical population was patients with psoriasis in Tehran city in year 2023. The sample size was selected based on Kline model (2023) and with convenience sampling of 260 patients with psoriasis. Using the quality of Life-BRIEF (WHOQOL-Brief) of world health organization (2004), Connor-Davidson resilience scale (CD-RISC) of Connor and Davidson (2003) and Toronto alexithymia scale (TAS) of Bagby and et al. (1994) data was collected. Data were analyzed using SPSS version 29 and AMOS software. Data were analyzed using Pearson correlation and structural equations modeling. The results showed direct effect of<em> </em>resilience on quality of life are significant. The results also showed that alexithymia has a significant mediating role in the relationship between resilience with quality of life. Also, the final research model had a good fit (RMSEA=0.06, SRMR=0.05, p<0.05) and 73% of the variance of quality of life is explained. It can be concluded that the mediating role of emotional alexithymia in the relationship between resilience and quality of life should be considered, and health psychologists should include this component in their therapeutic practice when working with people with psoriasis. پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل­‌یابی ساختاری کیفیت زندگی بر اساس تاب­‌آوری با نقش میانجی ناگویی هیجانی در بیماران پسوریازیس انجام شده است. پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل­‌سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری بیماران مبتلا به پسوریازیس مراجعه‌کننده به کلینیک‌ها و بیمارستان‌های شهر تهران در سال 1402 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین (2023) و با روش نمونه‏‌گیری هدفمند 260 نفر انتخاب شد. با استفاده از پرسشنامه کیفیت زندگی (WHOQOL-BRIEF) سازمان بهداشت جهانی (2004)، مقیاس تاب­‌آوری (RISC) کانر و دیویدسون (2003) و مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (TAS) بگبی و همکاران (1994) داده‏‌ها جمع‌آوری شد. با استفاده از نرم‌افزار SPSS و AMOS نسخه 29، داده­‌ها تحلیل شد. یافته‌­های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم تاب‌­آوری بر روی کیفیت زندگی معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که ناگویی هیجانی در رابطه بین تاب‌­آوری با کیفیت زندگی نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (RMSEA=0/06, SRMR=0/05, p<0/05) و 73 درصد از واریانس کیفیت زندگی تبیین می‌شود. می‌­توان نتیجه­‌گیری کرد که باید به نقش میانجی ناگویی هیجانی در رابطۀ بین تاب‌آوری با کیفیت زندگی توجه شود و روان‌شناسان سلامت این مؤلفه را در کاربست درمانی در کار با افراد مبتلا به پسوریازیس بگنجانند. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21056_3b24f64dde2184b36d91cbb3d47853fe.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 The Effectiveness of Treatment Based on Acceptance and Commitment on Procrastination, Self-Regulation and Academic Performance of Students اثربخشی برنامه آموزشی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمال‌کاری، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان 178 189 21055 10.22034/jmpr.2025.68587.6767 FA سجاد خلفی دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، پردیس ارس، تهران، ایران شراره مهدی زاده دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، پردیس ارس، تهران، ایران فروغ شاه حسینی دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، پردیس ارس، تهران، ایران Journal Article 2025 08 10 The present study aimed to determine the effectiveness of treatment based on acceptance and commitment on students' procrastination, self-regulation, and academic performance. The research method was a quasi-experimental design with a pre-test-post-test design with a control group. The statistical population of the study was all male high school students in Tabriz District 5 in the academic year 1401-1402. Through purposive sampling, 30 people were selected and randomly assigned to two experimental and control groups of 15 people. The instruments used in this study were the Solomon and Rothblom (1984) Academic Procrastination Questionnaire, the Bouffard et al. (1995) Academic Self-Regulation Scale, and the Pham and Taylor (1999) Academic Performance Scale. The experimental group received the acceptance and commitment training program for 8 sessions of 90 minutes, one day a week. The data obtained from the study were analyzed through multivariate analysis of covariance. The significance level in all tests was considered to be 0.05. The results showed that the treatment program based on acceptance and commitment is effective on academic procrastination (p<0.001), academic self-regulation (p<0.001) and academic performance (p<0.001) of students. According to the findings of the research, treatment based on acceptance and commitment can greatly reduce academic procrastination and improve self-regulation and academic performance in students. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزشی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمال­‌کاری، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی دانش‌­آموزان انجام شد.<strong> </strong>روش پژوهش از نوع نیمه‌­آزمایشی با طرح پیش‌­آزمون– پس‌­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش کلیه دانش‌­آموزان پسر دوره متوسطه دوم ناحیه 5 تبریز در سال تحصیلی 1402-1401 بودند. از طریق روش نمونه­‌گیری هدفمند 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در این مطالعه پرسشنامه­‌های اهمال‌کاری تحصیلی سولومن و راث‌بلوم (1984)، مقیاس خودتنظیمی تحصیلی بوفارد و همکاران (1995) و عملکرد تحصیلی فام و تیلور (1999) بود. گروه آزمایش به‌­مدت 8 جلسه 90 دقیقه‌­ای، یک روز در هفته، برنامه آموزش پذیرش و تعهد را دریافت کردند. داده­‌های حاصل از پژوهش از طریق تجزیه و تحلیل کوواریانس چند­متغیره مورد بررسی قرارگرفت. سطح معنی‌­داری در کلیه آزمون­‌ها 0/05 در نظر گرفته­‌شد.<strong> </strong>نتایج حاصل نشان داد که برنامه آموزشی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمال‌­کاری تحصیلی (0/001>p)، خودتنظیمی تحصیلی (0/001>p) و عملکرد تحصیلی (0/001>p) دانش‌آموزان موثر است. با توجه به یافته­‌های حاصل از پژوهش، آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد  تا حد زیادی می‌­تواند موجب کاهش اهمال‌­کاری تحصیلی و بهبود خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی در دانش­‌آموزان شود. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21055_91dc37b7438cb88dd4d46ce808096d94.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 Modeling Psychological Distress and Instagram Addiction with the Mediating Role of Boredom and Fear of Missing Out (FoMO) in College Students مدل‌یابی پریشانی روان‌شناختی و اعتیاد به اینستاگرام با نقش میانجی بی‌حوصلگی و ترس از دست دادن دانشجویان 190 202 21069 10.22034/jmpr.2025.68840.6787 FA فاطمه رحمتی توسه‌کله کارشناسی ارشد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران احمدعلی نعمت پور درزی دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران محمدعلی آقاجانزاده گودرزی دانشجوى دکترى، گروه روان‌شناسى و مشاوره، واحد تنکابن، دانشکاه آزاد اسلامى، تنکابن، ایران فرشته باعزت گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Journal Article 2025 08 26 With the expansion of the use of social networks in students' daily lives, concerns about the possible consequences of excessive use of these networks have increased. The purpose of this study was Modeling Psychological Distress and Instagram Addiction with the Mediating Role of Boredom and Fear of Missing Out (FoMO) in College Students.The present study method was descriptive-correlational structural equation modeling. The statistical population consisted of all students of Mazandaran University, 11,383 in the academic year 2024-2025, from which a sample of 250 was selected using convenience sampling. The research tools included the Instagram Addiction Scale by Kircaburun and Griffiths (2018), the Depression, Anxiety, and Stress Scale by Lovibond and Lovibond (1995), the Multidimensional Boredom Scale by Fahlman et al. (2013), and the Fear of Missing Out Scale by Przybylski et al. (2013). Data were analyzed using structural equation modeling. The findings indicated a good fit of the data to the model (x²/df=1.98, CFI=0.94, GFI=0.92, AGFI=0.91, TLI=0.95, IFI=0.95, NFI=0.96 and RMSEA=0.06). The results showed that psychological distress (depression, anxiety, stress), boredom and fear of Missing Out (FoMO) had a direct and significant effect on Instagram addiction (p<0.05). Also, psychological distress had a direct and significant effect on boredom and fear of missing out (FoMO) (p<0.05). Also, FoMO and boredom played a mediating role in the relationship between psychological distress and Instagram addiction (p<0.05). Thus, designing programs to reduce boredom and FoMO along with interventions to reduce psychological distress can significantly reduce students' vulnerability to social media addiction. با گسترش استفاده از شبکه‌های اجتماعی در زندگی روزمره دانشجویان، نگرانی‌ها درباره پیامدهای احتمالی استفاده افراطی از این شبکه‌ها افزایش یافته است. هدف پژوهش حاضر مدل‌یابی پریشانی روان‌شناختی و اعتیاد به اینستاگرام با نقش میانجی بی­‌حوصلگی و ترس از دست دادن دانشجویان بود. روش پژوهش توصیفی_ همبستگی از نوع مدل­‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری کلیه دانشجویان دانشگاه مازندران به تعداد 11383 نفر در سال تحصیلی 1403-1404 بودند. نمونه‌ای به تعداد 250 نفر از بین این جامعه آماری به روش نمونه­‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس اعتیاد به اینستاگرام کرکابرون و گریفیث (2018)، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس لوی باند و لوبی باند (1995)، مقیاس چندبعدی حالت بی­‌حوصلگی فالمن و همکاران (2013) و پرسشنامه ترس از دست دادن پرزیبلسکی و همکاران (2013) بود. تحلیل داده‌­ها با روش معادلات ساختاری انجام شد. یافته­‌ها حاکی از برازش مطلوب داده­‌ها با مدل بود (،x²/df=1/98 ،CFI=0/94 ،GFI=0/92 AGFI=0/91 ،TLI=0/95 ،IFI=0/95 ،NFI=0/96 ،RMSEA=0/06). نتایج نشان داد پریشانی روان‌شناختی (افسردگی، اضطراب، استرس)، بی­‌حوصلگی و ترس از دست دادن بر اعتیاد به اینستاگرام اثر مستقیم و معنادار داشت (0/05>p). همچنین، پریشانی روان‌شناختی بر بی‌حوصلگی و ترس از دست دادن اثر مستقیم و معنادار داشت (0/05>p). و همچنین ترس از دست دادن و بی­‌حوصلگی نقش میانجی در رابطه بین پریشانی روان‌شناختی و اعتیاد به اینستاگرام داشتند (0/05>p). از منظر کاربردی، طراحی برنامه‌های کاهش بی‌حوصلگی و ترس از دست دادن همراه با مداخلات کاهش پریشانی روان‌شناختی می‌تواند به طور معناداری آسیب‌پذیری دانشجویان در برابر اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی را کاهش دهد.. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21069_135b767238e20489f88dcce87e5eb9a9.pdf

دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 20 80 2025 12 22 Relationship Between Five-Factor Personality Traits, Psychological Capital and Psychological Well-Being رابطه صفات پنج عاملی شخصیتی و سرمایه روان‌شناختی با بهزیستی روان‌شناختی 203 216 21092 10.22034/jmpr.2025.54426.5300 FA فاطمه نعمتی گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران پخشان حسین قادرالشاطری دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2022 12 10 The present study aimed to determine the relationship between personality traits, psychological capital and psychological well-being. This research was conducted with a correlation method. The study population included the students of Sulaymaniyah, Garmian and Halabja universities in the Kurdistan region of Iraq. Therefore, using one-stage cluster method, 300 subjects were selected and completed Riff's psychological well-being scale, Luthans' psychological capital questionnaire, and NEOFFI five-factor personality scale. Data were analyzed using multiple regression method. Results showed that self-efficacy, optimism, hope, and resilience had a direct relationship with psychological well-being. In addition, there was an inverse relationship between neuroticism and psychological well-being. Conscientiousness and agreeableness had a direct relationship with psychological well-being, as well. Therefore, it can be concluded that neuroticism make an individual prone to irritability, anxiety, sadness and can limit a person's psychological well-being. On the other hand, agreeableness indicates the level of honesty and altruism of a person and indicates the person's self-control in interpersonal situations. Also, being conscientious shows the level of a person's readiness to face life's problems and determines conscientiousness and discipline in life and efforts to succeed in life. Besides, the four sources of psychological capital are able, in addition to modulating the effects of stress sources, to set the stage for the motivational use of life's stressors in order to develop new challenges, and help the individual to continuous effort in order to develop new goals and expand happiness. پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه ویژگی­‌های شخصیتی و سرمایه روان‌شناختی با بهزیستی روان‌شناختی صورت گرفت. این پژوهش از نوع توصیفی – همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه‌­های سلیمانیه، گرمیان و حلبچه اقلیم کردستان عراق بود. از این جامعه، تعداد 300 نفر به شیوه خوشه­‌ای انتخاب و به مقیاس بهزیستی روانی ریف، پرسشنامه سرمایه روانشناختی لوتانز و مقیاس شخصیتی پنج عاملی مک کری و کاستا پاسخ دادند.<strong> </strong>تحلیل داده­‌ها با روش تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد خودکارآمدی، خوش­‌بینی، امیدواری و تاب­‌آوری با بهزیستی روان­‌شناختی رابطۀ مستقیم دارند. بین روان‌­رنجورخویی با بهزیستی روان­‌شناختی رابطه منفی و بین باوجدان بودن و توافق‌­پذیری با بهزیستی روان­‌شناختی رابطۀ مثبت وجود دارد. این یافته­‌ها بیان می­‌کند که روان­‌رنجورخویی فرد را مستعد تحریک­‌پذیری، اضطراب، غمگینی و بدخلقی نموده و می­‌تواند بهزیستی روان‌­شناختی فرد را تهدید نماید. در مقابل، توافق­‌پذیری نشانگر صداقت، نوع‌دوستی و خودکنترلی در موقعیت­‌های بین‌فردی بوده و به همراه باوجدان بودن آمادگی فرد را برای رویارویی با مسایل زندگی تقویت نموده و وظیفه­‌شناسی و نظم داشتن در زندگی و تلاش برای موفقیت نیز زمینه‌ساز تعامل مثبت با جنبه­‌های زندگی می­‌گردد. ازطرفی، سرمایۀ روان‌­شناختی علاوه بر تعدیل اثرات منابع استرس، زمینه را برای بهره‌­گیری انگیزشی از فشارزاهای زندگی در جهت شکل­‌دهی چالش­‌های جدید، مهیا نموده و به تکاپوی مستمر فرد در جهت ایجاد اهداف جدید و بسط منابع شادکامی یاری ­رساند. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21092_c314c9fcff1363290e0099936c9a17ff.pdf