دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 3 9 2008 04 20 The Role of Sensory Handicap in Attachment Styles and Children Behavioral Problems نقش نقص‌های حسی در سبک‌های دلبستگی و مشکلات رفتاری کودکان 21 46 4345 FA زینب خانجانی استادیار گروه روانشناسی دانشگاه تبریز Journal Article 2015 12 28 The present research investigates the effect sensory handicaps including blindness, deafness on kind of attachment (attachment secure/ insecure) and attachment styles (secure, ambivalence, avoidance, disorganize/ disorientate). The effect is shown on behavioral problems of blind and deaf children in comparison with abnormal children (relation ship) between kind of attachment with behavioral problems in three groups of children include blind, deaf and abnormal children. Samples include 84 perfect blind, deaf children and abnormal children with age group between 6-7 years old and of both genders. Tools of the research were: separation anxiety test, the child behavior checklist's Achenbach (T.R.F), Raven's progressive matrix test, demographic inventory. For statistic analysis, data were used from univariate analysis of variance, LSD follow- up test, T test, Chi square test. Results showed deaf children are more prone to insecure attachment in comparison with abnormal children. But for blind children this difference are not significant one. There aren’t significant differences between dispersion distribution of blind and deaf children in four attachment styles in comparison with dispersion distribution of normal children. Other results showed that blind and deaf children are more prone to behavioral problems in comparison with abnormal children. There is relationship between attachments insecure with behavioral problems in abnormal children but this relationship aren’t significant in blind and deaf children. مطالعه‌ی حاضر به بررسی تأثیر نقص‌های حسی شامل نابینایی و ناشنوایی بر نوع دلبستگی (ایمنی/ ناایمنی دلبستگی) و سبک‌های دلبستگی (ایمن، دوسوگرا، اجتنابی، آشفته/ سرگشته)، تأثیر این نقص‌ها بر مشکلات رفتاری کودکان نابینا و ناشنوا در مقایسه با کودکان عادی، و رابطه نوع دلبستگی با مشکلات رفتاری در سه گروه نابینا، ناشنوا و کودکان عادی می‌پردازد. آزمودنی­های این پژوهش شامل 84 کودک نابینا، ناشنوای مطلق و کودکان عادی 7-6 ساله دختر و پسر بود. ابزارهای این پژوهش شامل آزمون­های اضطراب جدایی، مقیاس مشکلات رفتاری آخن باخ، آزمون هوشی ریون پیشرونده و پرسشنامه محقق ساخته جمعیت شناختی بود. برای تحلیل آماری داده‌های پژوهش از تحلیل واریانس یک متغیری، آزمون تعقیبی LSD، آزمون t، آزمون خی دو استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که کودکان ناشنوا بیش از کودکان عادی در معرض خطر ناایمنی دلبستگی قرار دارند. اما کودکان نابینا از این لحاظ آماری تفاوت معنی­داری با کودکان عادی نداشتند. توزیع پراکندگی کودکان نابینا و ناشنوا در چهار سبک دلبستگی (ایمن، دوسوگرا، اجتنابی، آشفته/ سرگشته) با توزیع پراکندگی کودکان عادی در چهار سبک مذکور تفاوت معنی دار نداشت. یافته دیگر نشان داد که کودکان نابینا و ناشنوا بیش از کودکان عادی دارای مشکلات رفتاری هستند. همچنین بین ناایمنی دلبستگی با مشکلات رفتاری در کودکان عادی رابطه معنی­دار به دست آمد اما در کودکان نابینا و ناشنوا این رابطه از لحاظ آماری معنی دار نشد. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_4345_e9de5d6b79cd7a7d8325b803de153619.pdf