دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 21 81 2026 04 21 Comparing the Effectiveness of the Intolerance of Uncertainty Therapy and Emotion-Oriented Therapy Based on Compassion on Psychological Coherence, Resilience and Distress Tolerance in Divorcing Women مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی و درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت بر انسجام روانی، تاب‌آوری و تحمل پریشانی در زنان در معرض طلاق 71 88 21609 10.22034/jmpr.2025.69277.6827 FA ساناز حیدری دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران 0000-0003-4589-0871 فائزه جهان گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران نعمت ستوده اصل گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران داریوش مهرافزون گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2025 09 22 The research question of this study is: What is the difference in the effectiveness of Intolerance of Uncertainty Therapy and CEmotion-Oriented Therapy Based on Compassion on psychological coherence, resilience, and distress tolerance among women at risk of divorce? Based on the objective, the research methodology was applied. From the perspective of data collection, the study employed a quantitative approach and a quasi-experimental design, specifically a pre-test, post-test design with a control group, followed by a 2-month follow-up period. The statistical population consisted of all women at risk of divorce who sought consultation at psychological service centers in Tehran’s Districts 1, 2, and 11 during the years 2023–2024. The participants completed the Psychological Coherence Questionnaire (SCQ) by Flensborg-Madsen et al. (2006), the Resilience Scale (RISC) by Connor & Davidson (2003), and the Distress Tolerance Scale (DTS) by Simons & Gaher (2005). Results indicated that Emotion-Oriented Therapy Based on Compassion was more effective than Intolerance of Uncertainty Therapy in improving psychological coherence, resilience, and distress tolerance. Consequently, the main hypothesis—that there is a difference in the effectiveness of these two approaches on psychological coherence, resilience, and distress tolerance among women at risk of divorce—was confirmed.<br />Based on the research findings, it can be concluded that Emotion-Oriented Therapy Based on Compassion demonstrates greater efficacy compared to Intolerance of Uncertainty Therapy in improving distress tolerance, psychological coherence, and resilience among women at risk of divorce. طلاق پدیده‌ای چندعاملی است که می‌تواند آسیب‌های شناختی، هیجانی، اجتماعی و روانشناختی بسیاری را برای زوجین در پی داشته باشد. هدف پژوهش مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی و درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت بر انسجام روانی، تاب‌آوری و تحمل پریشانی در زنان در معرض طلاق بود. روش پژوهش بر مبنای هدف، کاربردی و از منظر گردآوری داده‌ها جزء تحقیقات کمی و از نوع نیمه‌آزمایشی، با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه کنترل همراه با پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان در معرض طلاق مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر تهران در محدوده سال 1403-1402 بودند. تعداد نمونه 45 نفر که در سه گروه درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی، گروه درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت و گروه کنترل تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های انسجام روانی (SCQ) فلنسبرگ-مدسن و همکاران (2006)، مقیاس تاب‌آوری (RISC) کانر و دیویدسون (2003) و مقیاس تحمل پریشانی (DTS) سیمونز و گاهر (2005) را تکمیل کردند.گروه آزمایش اول تحت 10جلسه درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی و گروه آزمایش دوم تحت 10جلسه درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت و در نهایت گروه کنترل هیچ‌گونه آموزشی دریافت نکرد. بعد از اتمام جلسات آموزشی از هر سه گروه در شرایط یکسان پس‌آزمون و بعد از مدت 60 روز مرحله پیگیری به عمل آمد. داده‌ها با روش تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و با نرم‌افزار SPSS نسخه 28 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که میانگین متغیر‌های پژوهش در گروه درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت (در پس‌آزمون و پیگیری) در مقایسه با گروه کنترل بیشتر ازگروه درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی است و این تفاوت معنادار بود (0/05>p). با توجه به یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که درمان هیجان‌مدار مبتنی بر شفقت اثربخشی بیشتری نسبت به درمان مبتنی بر عدم تحمل بلاتکلیفی بر تحمل پریشانی دارد. https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_21609_f6ff1064e291beb61ee33e4536f1e7fa.pdf