دانشگاه تبریز فصلنامه پژوهش های نوین روانشناختی 2322-3340 15 60 2021 03 20 Structural Modelling of the Relationship between Mindfulness, Self-Determination, Self-Compassion and Alexithymia in Girl Students Engaged in Self-Injury الگوی ساختاری روابط ذهن آگاهی، خودتعیین گری، شفقت به خود و ناگویی هیجانی در دانش آموزان دختر دارای سابقه خودزنی 149 169 12534 FA نسیم شاه سیاه دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره مدرسه، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران یاسر رضاپور میرصالح دانشیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران محمد هادی صافی استادیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران Journal Article 2020 07 16 The aim of this study was to investigate the structural modeling of the relationship between mindfulness, self-determination, self-compassion and alexithymiaamong female students who engage in self-injury. The present research was conducted with a correlational method that performed by structural equation modeling. The study population consisted female high school students in Fooladshahr in 2019-2020. Using purposeful sampling method, 91 subjects were selected and completed Freiburg's mindfulness questionnaire, self-compassion, self-determination scale, and alexithymia. Data were analyzed by structural equation modeling using SMART-PLS software. Findings showed that mindfulness had a direct positive effect on both self-compassion and self-determination and had a direct negative effect on alexithymia. Moreover, self-determination had a direct positive effect on self-compassion and had a negative direct effect on alexithymia (p < 0.01). However, investigating indirect relationships showed that mindfulness indirectly by increase self-determination resulted in increasing self-compassion and decreeing alexithymiain girl adolescents who engage in self-injury (p < 0.01). Therefore, it can be concluded that self-determination plays a significant mediating role in the relationship between mindfulness and self-compassion and also in the relationship between mindfulness and alexithymia among girl students who engage in self-injury. چکیده این پژوهش با هدف بررسی الگوی ساختاری روابط ذهنآگاهی، خودتعیین‌گری، شفقت به خود و ناگویی هیجانی در دانشآموزان دارای سابقه خودزنی انجام شد. پژوهش حاضر، از نوع همبستگی بود که به روش مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه این پژوهش شامل کلیه دانشآموزان دختر دوره متوسطه فولادشهر در سال 99-1398 بود. از بین جامعه، نمونه‌ای به اندازه 91 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به پرسشنامههای ذهن‌آگاهی فرایبورگ، شفقت به خود ریس و همکاران، خودتعیینگری ایلاردی، لئون، کسر و رایان و ناگویی هیجانی بگبی، پارکر و تیلور پاسخ دادند. داده‌ها با معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزار PLS تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که ذهن آگاهی بر شفقت به خود و خودتعیینگری تأثیر مستقیم مثبت و بر ناگویی هیجانی تأثیرمستقیم منفی داشت (01/0>p ). خودتعیینگری نیز بر شفقت به خود تأثیر مستقیم مثبت و بر ناگویی هیجانی تأثیر مستقیم منفی داشت (01/0>p ). با این وجود، بررسی روابط غیرمستقیم نشان داد که ذهن‌آگاهی بطور غیرمستقیم ازطریق افزایش خودتعیین‌گری منجر به کاهش ناگویی هیجانی و افزایش شفقت به خود در نوجوانان دختر دارای سابقه خودزنی می شود (01/0>p ). بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که خودتعیین‌گری در رابطۀ بین ذهن‌آگاهی و شفقت خود و همچنین در رابطۀ بین ذهن‌آگاهی و ناگویی هیجانی در دانش آموزان دارای سابقه خودزنی نقش میانجی معنی‌دار دارد.

https://psychologyj.tabrizu.ac.ir/article_12534_9346c0450f49d0e882651ed5b50d7905.pdf